阅览室

ห้องสำหรับอ่านและค้นคว้า

阅览室yuèlǎnshì อ่าน เยวี่ยหล่านซื่อ หมายถึงห้องอ่านหนังสือ ตัวเต็มเขียน 閱覽室yuèlǎnshì พจนานุกรมกระทรวงศึกษาธิการไต้หวันอธิบายว่าเป็นห้องในห้องสมุดสำหรับอ่านและศึกษาค้นคว้า โดยมีโต๊ะ เก้าอี้ หนังสือ หนังสือพิมพ์ หรือวารสาร คำว่า 图书馆túshūguǎn หมายถึงห้องสมุดโดยรวม ส่วนคำหลักของหน้านี้เน้นห้องหรือพื้นที่อ่านที่จัดไว้ภายในสถานที่นั้น ภาพประกอบแสดงห้องอ่านหนังสือสมมติที่มีโต๊ะใช้ร่วมกัน ไม่ใช่ภาพของห้องสมุดจริงแห่งใดในกรุงเทพฯ

ขอให้เงียบและงดพูดเสียงดัง

保持安静bǎochí ānjìng หมายถึงรักษาความเงียบ และ 不要大声说话búyào dàshēng shuōhuà คืออย่าพูดเสียงดัง เมื่อตามหลังคำว่า 请qǐng น้ำเสียงจะเป็นคำขอสุภาพ ประโยคแรกจึงใช้ได้กับการเตือนในพื้นที่อ่านที่ต้องการความสงบ คำว่า 不要búyào ในที่นี้อ่าน bú ตามด้วย yào เสียงที่สี่ นักเรียนควรมองทั้งกลุ่มคำ ไม่แยกคำห้ามออกจากสิ่งที่ผู้พูดขอให้งดทำ

บอกว่ามีคนเต็มหรือที่นั่งเต็ม

坐满了zuòmǎn le สื่อว่ามีคนนั่งเต็มแล้ว ส่วน 没有空位了méiyǒu kòngwèi le บอกว่าไม่มีที่นั่งว่างแล้ว สองรูปนี้ช่วยเล่าภาพเดียวกันจากคนละมุม คำว่า 空位kòngwèi หมายถึงที่ว่างหรือที่นั่งว่าง ในตัวอย่างต้องอ่าน kòng เสียงที่สี่ ไม่ใช่ kōng ที่มักพบในความหมายว่างเปล่า เมื่อต้องการถามก่อนเข้าไปนั่ง ใช้ 还有空位吗？Hái yǒu kòngwèi ma? ว่ายังมีที่นั่งว่างไหม โดย 还hái ในที่นี้หมายถึงยัง

ไปค้นข้อมูลเพียงเล็กน้อย

บทสนทนาเริ่มด้วย 你要去哪里？Nǐ yào qù nǎlǐ? ว่าเธอจะไปไหน แล้วตอบว่า 我要去阅览室查点资料。Wǒ yào qù yuèlǎnshì chá diǎn zīliào. ว่าจะไปค้นข้อมูลที่ห้องอ่านหนังสือหน่อย 查资料chá zīliào คือค้นข้อมูลหรือค้นเอกสาร ส่วน 点diǎn ในกลุ่มนี้สื่อถึงปริมาณเล็กน้อย ไม่ใช่จุดหรือนาฬิกา คำว่า 去qù บอกการไปยังสถานที่ แล้วตามด้วยกิจกรรมที่จะทำที่นั่นได้

ห้องอ่านหนังสือสำหรับเด็กในกรุงเทพฯ

儿童阅览室értóng yuèlǎnshì คือห้องอ่านหนังสือสำหรับเด็ก มีตัวอย่างที่ตรวจสอบได้ในกรุงเทพฯ เช่น ห้องสมุดของศูนย์การเรียนรู้ธนาคารแห่งประเทศไทยระบุห้องอ่านหนังสือเด็ก Little Genius และ ห้องสมุดศิลปะของหอศิลปกรุงเทพฯ ระบุห้อง Kid’s Corner พร้อมหนังสือสำหรับเด็ก ประโยคฝึกจึงใช้ 一些图书馆yìxiē túshūguǎn ว่าห้องสมุดบางแห่ง ไม่ได้หมายถึงทุกแห่ง หรือจัดอันดับว่าที่ใดเป็นห้องสมุดขนาดใหญ่ พื้นที่เด็กของแต่ละแห่งอาจจัดเป็นห้องหรือมุมอ่านต่างกัน

อ่านในสถานที่กับยืมออกไปข้างนอก

书刊shūkān หมายรวมหนังสือและสิ่งพิมพ์เป็นเล่ม เช่นวารสาร ส่วน 外借wàijiè คือให้ยืมออกไปใช้ภายนอก 不外借bú wàijiè ในตัวอย่างเป็นกฎของห้องและหนังสือที่กำลังกล่าวถึง จึงไม่ควรสรุปว่าห้องอ่านหนังสือทุกแห่งห้ามยืมทุกเล่ม ตัวอย่างเช่นข้อมูลห้องสมุดของธนาคารแห่งประเทศไทยข้างต้นระบุว่าการยืมหนังสือต้องสมัครสมาชิก ควรดูป้ายของวัสดุแต่ละประเภทหรือถามเจ้าหน้าที่ เมื่อพบ 放回原处fàng huí yuánchù ให้เข้าใจว่าวางคืนที่เดิม

อ่านเวลาและเล่ากิจวัตร

上午十一点多shàngwǔ shíyī diǎn duō หมายถึงช่วงเช้าเวลาสิบเอ็ดโมงกว่าๆ คำว่า 上午shàngwǔ ต้องอ่าน shàngwǔ ส่วน 早上zǎoshang เป็นอีกคำหนึ่ง แม้แปลไทยว่าตอนเช้าได้ใกล้กัน แต่ใช้พินอินแทนกันไม่ได้ เหตุการณ์วันเสาร์ในตัวอย่างเป็นฉากฝึกบอกเวลาและที่นั่งเต็ม ไม่ใช่รายงานจำนวนผู้ใช้หรือเวลาเปิดของโรงเรียนจริง ส่วน 吃完午饭chīwán wǔfàn คือกินอาหารกลางวันเสร็จ และ 看报纸kàn bàozhǐ คืออ่านหนังสือพิมพ์ ใช้ประกอบการเล่ากิจวัตรของคนในตัวอย่าง

จำคำเต็มและเสียงท้ายให้ถูก

คำนี้ประกอบด้วย 阅览yuèlǎn ว่าอ่านหรืออ่านค้นคว้า และ 室shì ว่าห้อง เสียงท้ายเป็น shì เสียงที่สี่ จึงใช้คำอ่านไทย ซื่อ หน้านี้ใช้คำเต็มว่า 阅览室yuèlǎnshì ซึ่งไม่พบเป็นรายการคำเต็มในบัญชี HSK ฉบับที่ตรวจ จึงไม่กำหนดระดับสอบให้คำนี้จากระดับของคำส่วนประกอบเพียงอย่างเดียว คำว่า 学生xuéshēng ในตัวอย่างใช้เสียงเต็มตามรายการที่ตรวจ ฝึกคำถามเรื่องที่นั่ง คำขอให้เงียบ และการไปค้นเอกสารต่อได้ที่ เรียนภาษาจีน

ลำดับขีด