kǒushào (n./v.) – เสียงผิวปาก / ผิวปาก
พินอิน: kǒushào
คำอ่านไทย: โค่วเช่า
ประเภทคำ: คำนาม (n.), คำกริยา (v.)
ความหมาย: (n.) เสียงผิวปาก, นกหวีด
(v.) ผิวปาก (มักใช้กับกริยา 吹 – chuī หรือ 打 – dǎ)
ประโยคตัวอย่าง (ความหมาย: เสียงผิวปาก, นกหวีด, ผิวปาก)
他一边散步，一边吹着口哨。
Tā yībiān sànbù, yībiān chuīzhe kǒushào.
เขาเดินเล่นไปพลาง ผิวปากไปพลาง
他吹了一声响亮的口哨来吸引我的注意。
Tā chuīle yī shēng xiǎngliàng de kǒushào lái xīyǐn wǒ de zhùyì.
เขาผิวปากเสียงดังหนึ่งครั้งเพื่อดึงดูดความสนใจของฉัน
你会打口哨吗？
Nǐ huì dǎ kǒushào ma?
เธอผิวปากเป็นไหม
裁判吹响了口哨，比赛结束了。
Cáipàn chuīxiǎngle kǒushào, bǐsài jiéshùle.
กรรมการเป่านกหวีด การแข่งขันได้สิ้นสุดลงแล้ว
在剧院里吹口哨是不礼貌的行为。
Zài jùyuàn lǐ chuī kǒushào shì bù lǐmào de xíngwéi.
การผิวปากในโรงละครเป็นพฤติกรรมที่ไม่สุภาพ
他用口哨声呼唤他的狗。
Tā yòng kǒushào shēng hūhuàn tā de gǒu.
เขาใช้เสียงผิวปากเพื่อเรียกสุนัขของเขา
A: 你在听什么歌？
Nǐ zài tīng shénme gē?
เธอกำลังฟังเพลงอะไรอยู่
B: 我没在听歌，我在学吹口哨。
Wǒ méi zài tīng gē, wǒ zài xué chuī kǒushào.
ฉันไม่ได้ฟังเพลง ฉันกำลังหัดผิวปากอยู่
« Back to Word Index