有着

มีคุณสมบัติหรือลักษณะที่กล่าวถึง

有着yǒuzhe อ่าน โหย่วเจอะ เป็นคำกริยา หมายถึงมีหรือมีลักษณะและคุณสมบัติที่ผู้พูดกำลังบรรยาย พจนานุกรมฮั่นเตี่ยนอธิบายว่ามีอยู่หรือมีคุณสมบัติ จึงไม่ควรแปลว่าครอบครองทรัพย์สินทุกครั้ง เช่น เมืองมีประวัติศาสตร์ ภาพวาดมีรูปแบบเฉพาะ และคนมีประสบการณ์ ภาพเมืองสมมติของบทนี้ช่วยจำว่าเมืองเดียวมีทั้งลักษณะเก่าแก่และอาคารสมัยใหม่อยู่ร่วมกัน

สิ่งที่ตามหลังบอกว่ามีอะไร

เหล่าซือแนะนำให้จับประธานก่อน แล้วดูส่วนที่ตาม 有着yǒuzhe ว่าบอกคุณลักษณะใด รูป 有着丰富的经验yǒuzhe fēngfù de jīngyàn คือมีประสบการณ์มาก และ 有着共同的目标yǒuzhe gòngtóng de mùbiāo คือมีเป้าหมายร่วมกัน คำนี้พบได้ในข้อความพรรณนา แต่ไม่ได้แปลว่าทุกประโยคต้องเป็นทางการ หรือใช้แทน 有yǒu ได้ทุกตำแหน่ง จึงควรเรียนเป็นรูปประโยคที่เหมาะกับบริบทด้วย

บรรยายลักษณะของคนและรูปแบบของงาน

ประโยคดวงตาใช้ 一双yì shuāng ว่าหนึ่งคู่ และ 明亮míngliàng ว่าสดใสหรือเป็นประกาย เป็นการพรรณนาตัวละครสมมติ ไม่ใช่การประเมินสายตาหรือสุขภาพจากรูปลักษณ์ ส่วนประโยคภาพวาดใช้ 独特的艺术风格dútè de yìshù fēnggé ว่ารูปแบบทางศิลปะที่เป็นเอกลักษณ์ การมีรูปแบบเฉพาะไม่ได้ตัดสินว่าผลงานต้องมีราคาสูงหรือดีกว่าภาพอื่น

ความเชื่อมโยงเป็นสิ่งที่มีได้เช่นกัน

有着密切的联系yǒuzhe mìqiè de liánxì บอกว่ามีความเชื่อมโยงอย่างใกล้ชิด จึงใช้กับเรื่องหรือเหตุการณ์ได้ ไม่จำเป็นต้องเป็นสิ่งของที่จับต้องได้ ตัวอย่างสองเรื่องนี้เป็นประโยคสมมติเพื่อฝึกภาษา ไม่ได้ระบุเหตุการณ์จริง และการบอกว่ามีความเกี่ยวข้องกันยังไม่ได้อธิบายด้วยตัวมันเองว่าเรื่องหนึ่งเป็นสาเหตุของอีกเรื่อง ควรดูคำอธิบายประกอบเมื่อต้องการสื่อเหตุและผล

บอกท่าทีต่ออนาคตและการทำงาน

ในรูป 对未来有着美好的期望duì wèilái yǒuzhe měihǎo de qīwàng ผู้พูดมีความหวังที่ดีต่ออนาคต ส่วน 对工作有着极大的热情duì gōngzuò yǒuzhe jídà de rèqíng บรรยายว่ามีความกระตือรือร้นต่องาน ทั้งสองประโยคเป็นการบอกท่าทีของตัวละคร ไม่ใช่คำรับรองว่าอนาคตจะเป็นไปตามหวัง หรือคำแนะนำให้ทำงานหนักจนละเลยการพักผ่อน คำว่า 对duì ช่วยระบุสิ่งที่ท่าทีนั้นมุ่งไปหา

สีสันของเรื่องเล่าอาจเป็นความหมายเปรียบ

神秘的色彩shénmì de sècǎi ในประโยคตำนานหมายถึงบรรยากาศหรือองค์ประกอบที่ชวนให้รู้สึกลึกลับ ไม่ได้บอกว่าตำนานมีสีของวัตถุจริง หรือยืนยันเรื่องเหนือธรรมชาติว่าเกิดขึ้นจริง คำว่า 古老gǔlǎo บรรยายความเก่าแก่ ส่วน 传说chuánshuō ในประโยคนี้เป็นคำนามว่าตำนาน การแปลเป็นบรรยากาศลึกลับจึงเป็นธรรมชาติกว่าการยึดคำว่าสีเพียงอย่างเดียว

เมืองมีทั้งประวัติศาสตร์และกลิ่นอายร่วมสมัย

บทสนทนาใช้กรุงเทพฯ เป็นตัวอย่างของเมืองที่มีประวัติศาสตร์และลักษณะร่วมสมัย ข้อมูลเมืองของกรุงเทพมหานคร กล่าวถึงมรดกทางประวัติศาสตร์ที่อยู่ร่วมกับอาคารสูงสมัยใหม่ จึงเป็นบริบทให้ฝึก 悠久历史yōujiǔ lìshǐ และ 现代气息xiàndài qìxī ได้ ส่วนความชอบกรุงเทพฯ เป็นความรู้สึกของผู้พูดในบทสนทนา ภาพประกอบเป็นเมืองสมมติ ไม่ใช่ภาพถ่ายกรุงเทพฯ หรือแผนผังสถานที่จริง

อ่านตัวท้ายเบาและทบทวนตามระดับ

คำนี้อยู่ HSK 4 ตามรายการ 1894 หน้าเอกสาร 127 และระบุเป็นคำกริยา รูปตัวเต็มคือ 有著yǒuzhe ตัว 着zhe ในคำนี้ออกเสียงเบา ไม่ใช้เสียงอ่านอื่นของตัวเดียวกัน ตัวอย่างเลือก 眼睛yǎnjing แบบเสียงเบาตามรายการ HSK และคำถาม 为什么wèishénme ต้องมีเสียง n ในพยางค์กลาง นักเรียนสามารถอ่านตัวอย่างต่อ แล้วกลับไปเลือกบทเรียนที่เหมาะกับระดับได้ที่ เรียนภาษาจีน

ลำดับขีด