口语

口语kǒuyǔ อ่านว่า kǒuyǔ ‘โข่วอวี่’ ตัวเต็ม 口語kǒuyǔ เป็นคำนามว่า ‘ภาษาพูด’ หรือ ‘ทักษะการพูด’ ใช้ได้ทั้งกับรูปแบบภาษาที่พบในการสนทนา เช่น 口语表达、口语词kǒuyǔ biǎodá, kǒuyǔcí และความสามารถของผู้เรียน เช่น 口语水平、口语考试kǒuyǔ shuǐpíng, kǒuyǔ kǎoshì การพูดดีไม่ใช่เพียงออกเสียงชัดหรือพูดเร็ว แต่รวมการฟังคำถาม เลือกคำ สร้างประโยค ตอบโต้ และปรับระดับภาษาให้เหมาะกับคู่สนทนาและสถานการณ์

รูปแบบภาษาที่ใช้ในการพูด

口语表达、口语词、日常口语kǒuyǔ biǎodá, kǒuyǔcí, rìcháng kǒuyǔ ภาษาพูดมักมีประโยคสั้น คำเติม การซ้ำ การละสิ่งที่เข้าใจจากบริบท และจังหวะที่ต่างจากงานเขียน แต่ไม่ได้หมายความว่าไม่มีหลักหรือใช้คำใดก็ได้ ระดับความสุภาพและคำเรียกต้องตามความสัมพันธ์ สถานที่ และเป้าหมายการสื่อสาร คำสนิทสนมอาจไม่เหมาะกับการประชุมหรือการบริการลูกค้า

ทักษะพูดและวิธีฝึกที่วัดได้

练习口语、提高口语水平、口语能力liànxí kǒuyǔ, tígāo kǒuyǔ shuǐpíng, kǒuyǔ nénglì ควรฝึกทั้งอธิบายภาพ สรุปเรื่อง ตอบคำถาม ขอข้อมูล แก้ความเข้าใจผิด และสนทนาจำลอง อัดเสียงแล้วตรวจเสียงวรรณยุกต์ ความชัด ความเร็ว การเว้นจังหวะ คำเชื่อม และการตอบตรงคำถาม จากนั้นพูดใหม่โดยไม่อ่านบททั้งหมด การท่องได้ครั้งเดียวไม่เท่ากับโต้ตอบได้ในสถานการณ์ใหม่

แยกจากการออกเสียง การฟัง และภาษาเขียน

发音、听力、书面语fāyīn, tīnglì, shūmiànyǔ คำแรกคือการออกเสียง คำที่สองคือความเข้าใจเมื่อฟัง และคำที่สามคือภาษาเขียน ทั้งหมดเกี่ยวข้องกันแต่คะแนนด้านเดียวไม่พิสูจน์ทักษะพูดทั้งหมด ผู้เรียนอาจออกเสียงคำเดี่ยวชัดแต่ยังต่อประโยคไม่ได้ หรืออ่านบทได้คล่องแต่ตอบคำถามสดไม่ได้ ขณะเดียวกันคำที่เป็นธรรมชาติในการสนทนาอาจไม่เหมาะในรายงานทางการ

ประเมินอย่างมีบริบทและขอบเขตภาพ

口语任务、评分标准、录音复盘kǒuyǔ rènwù, píngfēn biāozhǔn, lùyīn fùpán การประเมินควรบอกหัวข้อ เวลาเตรียม คู่สนทนา เกณฑ์ ความยาว และโอกาสแก้ไข สำเนียงที่ต่างไม่เท่ากับความสามารถต่ำหากสื่อสารเข้าใจได้ ภาพไมโครโฟนหนึ่งตัวช่วยจำเพียงแขนง ‘ภาษาพูด/การฝึกพูด’ ไม่บอกว่าพูดภาษาใด ใช้คำอะไร ออกเสียงหรือวรรณยุกต์ถูกหรือไม่ คล่อง เข้าใจ ตอบโต้ สุภาพ เหมาะกับ register เป็นใคร กำลังบันทึกจริง หรือมีความสามารถระดับใด

ลำดับขีด