经典

经典jīngdiǎn อ่านว่า ‘จิงเตี่ยน’ ตัวเต็ม 經典jīngdiǎn เป็นได้ทั้งคำนามว่า ‘คัมภีร์/ผลงานคลาสสิก’ และคำคุณศัพท์ว่า ‘คลาสสิก เป็นแบบฉบับ’ ใช้กับหนังสือ ภาพยนตร์ ดนตรี งานออกแบบ แนวคิด หรือกรณีตัวอย่าง สถานะนี้มักอาศัยอิทธิพลระยะยาว คุณค่าที่อธิบายได้ และการยอมรับจากกลุ่มอ้างอิง ไม่ได้เกิดขึ้นเพียงเพราะสิ่งหนึ่งเก่า มีรูปลักษณ์ย้อนยุค หรือถูกโฆษณาว่าโด่งดัง

ใช้เป็นคำนามหมายถึงงานที่ได้รับการยอมรับ

阅读经典、文学经典、传统经典、成为经典yuèdú jīngdiǎn, wénxué jīngdiǎn, chuántǒng jīngdiǎn, chéngwéi jīngdiǎn รูปเหล่านี้มองผลงานเป็นสมาชิกของกลุ่มงานสำคัญ แต่รายชื่ออาจต่างกันตามภาษา ยุค สถาบัน หลักสูตร และชุมชน การเขียนเชิงข้อเท็จจริงจึงควรระบุว่าใครจัดให้เป็นงานคลาสสิก ใช้เกณฑ์อะไร และมีหลักฐานเรื่องอิทธิพล การศึกษา การดัดแปลง หรือการอ้างถึงอย่างไร

ใช้ขยายผลงาน รูปแบบ และกรณีตัวอย่าง

经典作品、经典电影、经典设计、经典案例jīngdiǎn zuòpǐn, jīngdiǎn diànyǐng, jīngdiǎn shèjì, jīngdiǎn ànlì เมื่อวางหน้าคำนาม คำนี้มักประเมินว่าสิ่งนั้นเด่น เป็นแบบฉบับ หรือยังมีคุณค่าในการเรียนรู้ ผู้เขียนควรอธิบายคุณสมบัติที่ทำให้ใช้คำดังกล่าว ไม่แทนเหตุผลด้วยอายุ ยอดขาย รางวัล หรือความนิยมเพียงตัวเลขเดียว และไม่สรุปว่าสิ่งที่คลาสสิกเหมาะกับทุกคน

ภาษาพูด การตลาด และน้ำเสียง

经典场面、经典问题、太经典了、经典款jīngdiǎn chǎngmiàn, jīngdiǎn wèntí, tài jīngdiǎn le, jīngdiǎn kuǎn ภาษาพูดอาจหมายถึงฉากหรือเหตุการณ์ที่จำได้ดี และบางบริบทมีน้ำเสียงขำหรือประชด ส่วนการตลาดอาจใช้เพื่อบอกแบบที่ขายต่อเนื่อง ไม่ใช่คำรับรองคุณภาพ ความแท้ หรือสถานะในประวัติศาสตร์ ต้องดูผู้พูด เป้าหมาย และหลักฐานก่อนแปลว่า ‘อมตะ’ หรือ ‘เป็นที่ยอมรับทั่วไป’

แยกคำใกล้เคียงและขอบเขตของภาพ

古典、传统、名著、典型gǔdiǎn, chuántǒng, míngzhù, diǎnxíng คำแรกเน้นยุคหรือสไตล์คลาสสิก คำที่สองเน้นสิ่งสืบทอด คำที่สามคือผลงานมีชื่อเสียง และคำสุดท้ายคือเป็นตัวแทนของประเภท ส่วน 经典jīngdiǎn เน้นสถานะหรือคุณค่าที่ได้รับการยอมรับ หนังสือว่างบนแท่นช่วยจำเพียง ‘ผลงานคลาสสิก’ ไม่พิสูจน์คุณภาพ ความเก่า ผู้สร้าง ความแท้ อิทธิพล การยอมรับ ความคงอยู่ ประเภท หรือว่าน้ำเสียงกำลังชื่นชม โฆษณา ขำ หรือประชด

ลำดับขีด