汉语

ความหมายและวิธีใช้

汉语 เป็นคำนามหมายถึงภาษาของชาวฮั่น และในชั้นเรียนหรือหนังสือสำหรับชาวต่างชาติ มักใช้เรียกภาษาจีนกลางที่กำลังเรียน เช่น 学习汉语 เรียนภาษาจีน、说汉语 พูดภาษาจีน และ 汉语课 วิชาภาษาจีน เมื่อต้องการบอกความสามารถใช้ 我的汉语 หรือ 汉语水平 เช่น 我的汉语还不太流利 ภาษาจีนของฉันยังไม่คล่องนัก。

汉语 ใช้ขยายคำนามอื่นได้โดยไม่ต้องใส่ 的 เช่น 汉语老师 ครูสอนภาษาจีน、汉语词典 พจนานุกรมภาษาจีน และ 汉语语法 ไวยากรณ์จีน หากเป็นโครงสร้างแสดงเจ้าของหรือคำอธิบายเต็มอาจใช้ 的 เช่น 汉语的语序 ลำดับคำของภาษาจีน การเลือกใส่ 的 ขึ้นกับว่าคำสองส่วนรวมเป็นหน่วยศัพท์แน่นเพียงใด。

คำใกล้กันมีขอบเขตต่างกันเล็กน้อย: 普通话 เน้นภาษาจีนกลางมาตรฐานในฐานะภาษาพูด 中文 เป็นคำกว้างที่ใช้ได้ทั้งภาษาจีน เนื้อหาภาษาจีน หรือวิชาภาษาจีนตามบริบท ส่วน 汉语 เน้นระบบภาษาของชาวฮั่นและใช้บ่อยในบริบทการสอนภาษาจีนแก่ผู้เรียนต่างชาติ。

รูปแบบที่ใช้บ่อย

• 学习/说 + 汉语
• 汉语 + 课/老师/词典
• 我的 + 汉语
• 汉语 + 水平/能力
• 汉语说得 + คำบอกระดับ
• 汉语和 + ภาษาอื่น
• 汉语的 + องค์ประกอบภาษา

การฝึกคำนี้ควรอ่านทั้งคำเดี่ยวและตัวอย่างเต็มประโยค เพื่อสังเกตตำแหน่งในประโยค คำที่มักใช้ร่วมกัน และน้ำเสียงที่ต่างกันตามบริบท

ข้อแตกต่างและข้อควรระวัง

อย่าใช้ 汉语 แทน 汉字 เมื่อหมายถึงตัวอักษร 汉语 คือภาษา ส่วน 汉字 คือตัวอักษรจีน และคำว่า 汉语说得很好 ต้องใช้ 得 de เชื่อมกริยา 说 กับคำบอกระดับ หากถามว่าพูดภาษาจีนได้ไหม ใช้ 你会说汉语吗？ ได้อย่างเป็นธรรมชาติ。

汉语 อ่าน Hànyǔ โดย 汉 เป็นเสียงสี่และ 语 เป็นเสียงสาม คำอ่านไทยใช้ ฮ่านยวี่ ตัวเต็มคือ 漢語 ในประโยค 她的汉语说得很流利 ทั้ง 的 และ 得 อ่าน de เสียงเบา คำ 一个小时 อ่าน yí ge xiǎoshí เพราะ 一 อยู่หน้า 个 ซึ่งเดิมเป็นเสียงสี่。

ลำดับขีด