鬼

ผีในเรื่องเล่าและความเชื่อ

鬼guǐ เป็นคำนามเรียกผีหรือวิญญาณของผู้ตายในเรื่องเล่าและความเชื่อ พจนานุกรมอธิบายความหมายของคำ ไม่ได้ยืนยันว่าผีมีอยู่จริง เมื่ออ่านนิทาน ภาพยนตร์ หรือบทสนทนา คนพูดอาจใช้ 鬼guǐ กับตัวละครเหนือธรรมชาติ ส่วน 鬼魂guǐhún ระบุภาพวิญญาณชัดกว่า ประโยค 怕鬼pà guǐ แปลว่ากลัวผี ไม่ได้มีนัยว่าผู้พูดพบผีจริง น้องๆ จึงควรอ่านตามบริบทของเรื่อง

คำนี้ขยายคนและนิสัยได้

ในคำประสม 酒鬼jiǔguǐ ไม่ได้หมายถึงผีที่ดื่มเหล้า แต่เป็นคำตำหนิคนที่หมกมุ่นกับการดื่ม 胆小鬼dǎnxiǎoguǐ ใช้เรียกคนขี้ขลาดหรือขี้กลัว ซึ่งอาจเป็นการล้อเล่นหรือทำให้อีกฝ่ายเสียใจได้ตามน้ำเสียง พจนานุกรมยังยกการใช้ 鬼guǐ ในความหมายเจ้าเล่ห์ คล่องแคล่ว หรือย่ำแย่บางสำนวน ดังนั้นอย่าแปลคำนี้เป็นผีทุกครั้ง ควรดูทั้งคำประสมและท่าทีของผู้พูด

แยกจากคำใกล้กัน

魔鬼móguǐ มักชวนให้นึกถึงปีศาจหรือผู้ร้ายรุนแรงในเรื่องเล่า ส่วน 鬼guǐ เป็นคำกว้างกว่าและยังไปประกอบคำเรียกคนหรือนิสัยได้ คำว่า 害怕hàipà เป็นกริยาหรือสภาพความรู้สึกว่า กลัว จึงต่างจากตัวสิ่งที่ถูกกลัวใน 鬼guǐ หากเห็น 搞鬼gǎoguǐ ต้องมองเป็นสำนวนว่าทำอะไรลับๆ หรือเล่นตุกติก ไม่ใช่กล่าวถึงผีโดยตรง และถ้าเรียกเด็กว่า 小鬼xiǎoguǐ น้ำเสียงอาจเอ็นดูหรือดุ ต้องฟังสถานการณ์ประกอบ

เสียงอ่านและระดับสอบ

鬼guǐ เป็นเสียงสาม รูปตัวย่อและตัวเต็มเหมือนกัน คำอ่านไทย กุ่ย เป็นเพียงตัวช่วยเริ่มต้น ควรฟังจังหวะเสียงสามในเสียงจีนจริง หลักสูตร HSK ฉบับมีผลกรกฎาคม 2026 ลงคำเดี่ยวนี้เป็นคำนามและคำขยายในระดับ 7–9 รายการ 6927 ส่วนคำประสมอื่นอย่าง 胆小鬼dǎnxiǎoguǐ มีรายการของตัวเอง การพบตัว 鬼guǐ ในคำประสมไม่ได้ทำให้ทุกคำอยู่ระดับเดียวกัน เรียนคำอื่นต่อที่ เรียนภาษาจีน

ลำดับขีด