เทศกาลตงจื้อ 2569 คืออะไร? 冬至 วันไหว้ขนมอี๋ ความหมาย อาหาร และคำศัพท์จีน

ไม่ใช่แค่ ‘วันเริ่มต้นฤดูหนาว’ แต่คือ ‘ปีใหม่ที่แท้จริง’ ของจิตวิญญาณ

เมื่อลมหนาวเริ่มพัดผ่าน หลายคนอาจนึกถึงเทศกาลตงจื้อ (冬至dōng zhì) ในฐานะสัญญาณแห่งการมาถึงของฤดูหนาว แต่สำหรับผู้ที่เข้าใจในรากเหง้าทางวัฒนธรรมจีนอย่างลึกซึ้ง วันนี้มีความหมายมากกว่านั้นมาก ตงจื้อไม่ใช่เพียงเทศกาลตามปฏิทิน แต่คือจุดเปลี่ยนที่สำคัญของจักรวาล คือวันแห่งการเฉลิมฉลองที่มีประวัติศาสตร์ยาวนานกว่า 2,500 ปี และที่สำคัญที่สุด คือวันแห่งการรวมตัวของครอบครัวที่อบอุ่นหัวใจ

ในหลายพื้นที่ทางตอนใต้ของจีน โดยเฉพาะในกลุ่มชาวจีนแต้จิ๋ว ยังคงมีคำกล่าวที่สืบทอดกันมาว่า “ตงจื้อใหญ่กว่าปีใหม่” (冬至大如年dōng zhì dà rú nián – Dōngzhì dà rú nián) คำกล่าวนี้อาจทำให้คนรุ่นใหม่ประหลาดใจ เพราะเทศกาลตรุษจีนนั้นดูยิ่งใหญ่และเป็นที่รู้จักมากกว่า แต่ความจริงแล้ว คำกล่าวนี้สะท้อนถึงความสำคัญทางประวัติศาสตร์และจิตวิญญาณที่แตกต่างกัน เทศกาลตรุษจีนมุ่งเน้นไปที่การเริ่มต้นปีใหม่และความหวังต่ออนาคต ในขณะที่ตงจื้อคือเทศกาลแห่งการใคร่ครวญ คือการหยุดพักเพื่อขอบคุณฟ้าดินและบรรพบุรุษสำหรับปีที่ผ่านมา และคือการหันกลับมาให้ความสำคัญกับสายใยรักในครอบครัวที่เหนียวแน่นในปัจจุบัน ตงจื้อจึงเปรียบเสมือน “ปีใหม่ที่แท้จริง” ของจิตวิญญาณ ที่ซึ่งผู้คนได้กลับมาสู่รากเหง้าและเติมเต็มพลังใจก่อนจะก้าวต่อไป

ตงจื้อ 2569 ตรงกับวันไหน?

เทศกาลตงจื้อ ปี 2569 หรือ 2026 ตรงกับ วันอังคารที่ 22 ธันวาคม 2026 ตามปฏิทินสากลในเขตเวลาไทยและจีน โดยเป็นช่วงวันเหมายันของซีกโลกเหนือ ซึ่งเป็นวันที่กลางคืนยาวที่สุดและกลางวันสั้นที่สุดของปี

ในเชิงดาราศาสตร์ จุดเหมายันปี 2026 เกิดขึ้นวันที่ 21 ธันวาคมตามเวลา UTC แต่เมื่อแปลงเป็นเวลาเอเชียจึงตรงกับวันที่ 22 ธันวาคม ดังนั้นบทความสำหรับผู้อ่านไทยจึงใช้วันที่ 22 ธันวาคม 2026

ถอดรหัสปฏิทินดาราศาสตร์ จุดกำเนิดแห่งตงจื้อ

จักรวาลในกำมือบรรพชน ปฏิทิน 24 ปักษ์

รากฐานของเทศกาลตงจื้อไม่ได้เกิดจากความเชื่อลอยๆ แต่มาจากภูมิปัญญาทางดาราศาสตร์อันน่าทึ่งของชาวจีนโบราณ ย้อนกลับไปในสมัยชุนชิว (春秋chūn qiū) หรือกว่า 2,500 ปีที่แล้ว นักปราชญ์และนักดาราศาสตร์จีนได้เฝ้าสังเกตการณ์โคจรของดวงอาทิตย์อย่างละเอียด พวกเขาพบว่าการเปลี่ยนแปลงของฤดูกาลนั้นมีวัฏจักรที่แน่นอนและสามารถคำนวณได้ จากการสังเกตนี้เองจึงได้เกิดเป็น “ปฏิทิน 24 ปักษ์” (二十四节气èr shí sì jié qì) ขึ้นมา ซึ่งเป็นการแบ่งช่วงเวลาในหนึ่งปีออกเป็น 24 ส่วนตามตำแหน่งของดวงอาทิตย์ เพื่อใช้เป็นแนวทางสำคัญในการทำการเกษตร ตั้งแต่การหว่านเมล็ดไปจนถึงการเก็บเกี่ยว

ในบรรดา 24 ปักษ์นี้ “ตงจื้อ” ถือเป็นปักษ์ที่ 22 และเป็นหนึ่งในปักษ์แรกๆ ที่ถูกกำหนดขึ้นเป็นเทศกาลสำคัญ ความรู้นี้ไม่ใช่เพียงเรื่องทางวิชาการ แต่เป็นเครื่องมือชี้ชะตาความอยู่รอดของสังคมเกษตรกรรมในอดีต การรู้เวียนมาบรรจบของฤดูกาลอย่างแม่นยำหมายถึงการวางแผนชีวิตและรับมือกับธรรมชาติได้อย่างถูกต้อง ซึ่งสะท้อนให้เห็นว่าเทศกาลนี้ถือกำเนิดขึ้นจากความจำเป็นในการใช้ชีวิตให้สอดคล้องกับจังหวะของจักรวาล

วันเหมายัน คืนที่ยาวนานที่สุดสู่การเริ่มต้นใหม่

หัวใจทางดาราศาสตร์ของเทศกาลตงจื้อคือปรากฏการณ์ที่เรียกว่า “วันเหมายัน” (Winter Solstice) ซึ่งโดยทั่วไปจะตรงกับวันที่ 21, 22 หรือ 23 ธันวาคมของทุกปี ในทางวิทยาศาสตร์ วันนี้คือวันที่แกนโลกเอียงออกจากดวงอาทิตย์มากที่สุด ทำให้ดวงอาทิตย์โคจรไปถึงจุดใต้สุดบนท้องฟ้า ผลลัพธ์ที่เกิดขึ้นกับซีกโลกเหนือคือการมีช่วงเวลากลางวันที่สั้นที่สุดและกลางคืนที่ยาวนานที่สุดในรอบปี ตัวอย่างที่เห็นได้ชัดคือในกรุงปักกิ่ง ซึ่งในวันตงจื้อจะมีแสงสว่างจากดวงอาทิตย์เพียงประมาณ 9 ชั่วโมง 20 นาทีเท่านั้น

สำหรับคนโบราณ คืนที่ยาวนานและมืดมิดที่สุดนี้ไม่ได้น่ากลัว แต่เป็นสัญญาณแห่งการเปลี่ยนแปลงที่สำคัญ มันคือจุดต่ำสุดของฤดูหนาวที่บอกให้รู้ว่าหลังจากนี้ไป ทุกสิ่งกำลังจะค่อยๆ ดีขึ้น แสงสว่างจะเริ่มกลับคืนมา กลางวันจะค่อยๆ ยาวนานขึ้น นำมาซึ่งความอบอุ่นและความหวังครั้งใหม่

จากปีใหม่สู่เทศกาลแห่งการรวมตัว

ด้วยความสำคัญในฐานะจุดเปลี่ยนของปี ในสมัยราชวงศ์โจว (周朝zhōu cháo) และสืบเนื่องมาจนถึงราชวงศ์ฉิน (秦朝qín cháo) เทศกาลตงจื้อเคยถูกกำหนดให้เป็นวันขึ้นปีใหม่อย่างเป็นทางการมาก่อนเทศกาลตรุษจีนที่เราคุ้นเคยกันในปัจจุบันเสียอีก ต่อมาในสมัยราชวงศ์ฮั่น (汉朝hàn cháo) ตงจื้อได้รับการประกาศให้เป็นวันหยุดราชการที่สำคัญ ข้าราชการและประชาชนทั่วไปจะหยุดงานเพื่อกลับบ้านไปเฉลิมฉลองกับครอบครัว จัดพิธีเซ่นไหว้ฟ้าดินและบรรพบุรุษ

แม้ว่าภายหลังบทบาทของวันขึ้นปีใหม่จะถูกย้ายไปเป็นวันตรุษจีน แต่ความสำคัญของตงจื้อไม่เคยลดน้อยลง ผู้คนยังคงเรียกขานวันนี้ด้วยความรักว่าเป็น “ปีใหม่เล็ก” (小年xiǎo nián) หรือ “ปีใหม่น้อย” ซึ่งเป็นเครื่องเตือนใจว่าปีเก่ากำลังจะผ่านพ้นไป และเป็นโอกาสสุดท้ายของปีที่จะได้กลับมารวมตัวกันอย่างพร้อมหน้าพร้อมตา ประเพณีแห่งการพักผ่อนและขอบคุณธรรมชาติในช่วงเวลาที่เหน็บหนาวที่สุดนี้ ได้กลายเป็นรากฐานทางวัฒนธรรมที่แข็งแกร่งและสืบทอดมาจนถึงทุกวันนี้

ปรัชญาแห่งความหวัง เมื่อพลังหยินสูงสุดคือจุดเริ่มต้นของพลังหยาง

หยินและหยาง (阴阳yīnyáng) วัฏจักรแห่งความสมดุล

หากจะเข้าใจความหมายที่แท้จริงของตงจื้อ เราต้องเข้าใจปรัชญา “หยิน-หยาง” (阴阳yīnyáng) ซึ่งเป็นแก่นความคิดที่ฝังลึกอยู่ในวัฒนธรรมจีน หยินและหยางไม่ใช่พลังที่ต่อสู้กัน แต่เป็นสองขั้วพลังที่เติมเต็มซึ่งกันและกันเพื่อสร้างสมดุลในจักรวาล “หยิน” (阴yīn) เป็นตัวแทนของความมืด ความหนาวเย็น ความสงบนิ่ง และพลังของสตรี ส่วน “หยาง” (阳yáng) เป็นตัวแทนของแสงสว่าง ความอบอุ่น การเคลื่อนไหว และพลังของบุรุษ

ในมุมมองนี้ วันตงจื้อซึ่งมีกลางคืนยาวนานที่สุดและอากาศหนาวเย็นที่สุด คือวันที่พลัง “หยิน” เดินทางมาถึงจุดสูงสุดขีดสุด มันคือช่วงเวลาที่ความมืดและความหนาวแผ่ปกคลุมอย่างเต็มที่ แต่แทนที่จะเป็นจุดจบ มันกลับกลายเป็นจุดเริ่มต้นที่สำคัญที่สุด

“อี้หยางเซิง” (一陽生yī yáng shēng) แสงแรกแห่งความหวัง

ตามหลักปรัชญาหยิน-หยาง เมื่อพลังด้านหนึ่งเดินทางไปถึงขีดสุด มันจะก่อกำเนิดพลังอีกด้านหนึ่งขึ้นมาภายในตัวเอง ในคืนที่มืดมิดและยาวนานที่สุดของตงจื้อนี้เอง คือช่วงเวลาที่พลัง “หยาง” ได้ถือกำเนิดขึ้นใหม่ สิ่งนี้ถูกเรียกว่า “อี้หยางเซิง” (一陽生yī yáng shēng) ซึ่งแปลตรงตัวได้ว่า “การกำเนิดของหนึ่งหยาง”

แนวคิดนี้เปลี่ยนให้ตงจื้อกลายเป็นเทศกาลแห่งความหวังและพลังบวกอย่างแท้จริง มันคือการเฉลิมฉลองชัยชนะของแสงสว่างเหนือความมืดมิด เป็นการประกาศว่าแม้ในจุดที่ตกต่ำที่สุด ก็ยังมีเมล็ดพันธุ์แห่งการเติบโตและความเปลี่ยนแปลงรอคอยอยู่เสมอ การเฉลิมฉลองในวันตงจื้อจึงเปรียบเสมือนการสร้างเกราะป้องกันทางจิตใจ เป็นการรวมตัวกันเพื่อสร้างความหวังและความอบอุ่นในวันที่ธรรมชาติภายนอกดูจะโหดร้ายที่สุด ซึ่งสะท้อนถึงภูมิปัญญาในการสร้างความเข้มแข็งทางใจเพื่อรับมือกับความท้าทายต่างๆ ในชีวิต

รสชาติแห่งการรวมตัว ความหมายในชามบัวลอยและจานเกี๊ยว

ปรัชญาที่ลึกซึ้งของตงจื้อถูกถ่ายทอดออกมาผ่านสิ่งที่เรียบง่ายและจับต้องได้อย่างอาหาร ซึ่งไม่เพียงแต่ช่วยให้ร่างกายอบอุ่น แต่ยังเต็มไปด้วยความหมายเชิงสัญลักษณ์ที่เชื่อมโยงผู้คนเข้าไว้ด้วยกัน

ทังหยวน (汤圆tāng yuán) ความกลมเกลียวในแดนใต้

สำหรับชาวจีนทางตอนใต้ รวมถึงชาวไทยเชื้อสายจีนส่วนใหญ่ สัญลักษณ์สำคัญของเทศกาลตงจื้อคือ “ทังหยวน” (汤圆tāng yuán) หรือที่คนไทยคุ้นเคยกันในชื่อ “ขนมอี๋” (ตามสำเนียงแต้จิ๋ว) ทังหยวนคือขนมที่ทำจากแป้งข้าวเหนียวปั้นเป็นลูกกลมๆ ต้มในน้ำเชื่อมหรือน้ำขิง

ความหมายที่สำคัญที่สุดของทังหยวนอยู่ที่รูปทรงกลมของมัน ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของความสมบูรณ์ ความกลมเกลียว และการอยู่พร้อมหน้าพร้อมตากันของครอบครัว ยิ่งไปกว่านั้น คำว่า “ทังหยวน” (Tāngyuán) ยังมีเสียงพ้องกับคำว่า “ถวนหยวน” (团圆tuán yuán) ซึ่งแปลว่า “การกลับมารวมตัว” ดังนั้น การรับประทานทังหยวนในวันตงจื้อจึงไม่ใช่แค่การกินขนม แต่เป็นการ “กิน” ความรักและความผูกพันในครอบครัวเข้าไปด้วย นอกจากนี้ ยังมีความเชื่อเก่าแก่ที่สืบทอดมาว่า การกินทังหยวนในวันนี้เปรียบเสมือนการมีอายุเพิ่มขึ้นอีกหนึ่งปี ซึ่งเป็นร่องรอยที่หลงเหลือมาจากสมัยที่ตงจื้อเคยเป็นวันขึ้นปีใหม่นั่นเอง

เจาะลึกความหมายของสีและจำนวนทังหยวน

ความพิเศษของทังหยวนไม่ได้หยุดอยู่แค่รูปทรง แต่ยังรวมไปถึงสีสันและจำนวนที่แฝงไปด้วยความหมายมงคลต่างๆ ซึ่งทำให้ประเพณีนี้น่าสนใจยิ่งขึ้น

• สีขาว สื่อถึงความสัมพันธ์อันดีกับผู้คน (人缘rén yuán)
• สีแดงหรือสีชมพู สื่อถึงความสุข โชคลาภ และความรัก (喜气xǐ qì, 桃花táo huā)
• สีเหลือง สื่อถึงความมั่งคั่งร่ำรวย (财运cái yùn)
• สีเขียว สื่อถึงสุขภาพที่แข็งแรงและมีชีวิตชีวา (平安píng ān)

นอกจากสีแล้ว จำนวนของทังหยวนในถ้วยก็มีความหมายเช่นกัน โดยมักจะเชื่อมโยงกับตัวเลขมงคลในวัฒนธรรมจีน

• 2 ลูก หมายถึง “เรื่องดีๆ มักมาเป็นคู่” (好事成双hǎo shì chéng shuāng)
• 8 ลูก เลข 8 พ้องเสียงกับคำว่า “ฟา” (发fā) ที่แปลว่าร่ำรวย
• 10 ลูก หมายถึงความสมบูรณ์แบบ (十全十美shí quán shí měi)

เจี่ยวจึ (饺子jiǎo zi) ความอบอุ่นในแดนเหนือ

ในขณะที่ชาวใต้เฉลิมฉลองด้วยทังหยวน ชาวจีนทางภาคเหนือซึ่งมีอากาศหนาวเย็นกว่ามาก จะนิยมรับประทาน “เจี่ยวจึ” (饺子jiǎo zi) หรือเกี๊ยวต้มในวันตงจื้อ ประเพณีนี้มีที่มาจากตำนานอันอบอุ่นหัวใจของหมอเทวดา จางจ้งจิ่ง (张仲景zhāng zhòng jǐng) ในสมัยราชวงศ์ฮั่น

เรื่องเล่ามีอยู่ว่า ในฤดูหนาวอันโหดร้ายวันหนึ่ง จางจ้งจิ่งได้เห็นชาวบ้านยากจนจำนวนมากต้องทนทุกข์ทรมานจากหูที่ถูกความเย็นกัดจนเป็นแผล ด้วยความเมตตา เขาจึงปรุงยาขนานพิเศษขึ้น โดยนำเนื้อแกะและสมุนไพรที่มีฤทธิ์ร้อนมาสับรวมกันเป็นไส้ แล้วใช้แป้งห่อเป็นรูปทรงคล้ายใบหู นำไปต้มแจกจ่ายให้ชาวบ้านรับประทานเพื่อสร้างความอบอุ่นและรักษาแผลที่หู เกี๊ยวในตำนานนี้จึงกลายเป็นสัญลักษณ์ของความเมตตา การดูแลเอาใจใส่ และการเยียวยา นอกจากนี้ รูปทรงของเกี๊ยวยังดูคล้ายกับ “เงินแท่ง” (元宝yuán bǎo) ของจีนในสมัยโบราณ ทำให้มันกลายเป็นสัญลักษณ์ของความมั่งคั่งโชคลาภไปพร้อมกัน

จะเห็นได้ว่าอาหารในเทศกาลตงจื้อไม่ได้ถูกเลือกมาอย่างสุ่มสี่สุ่มห้า แต่เป็นผลลัพธ์ของกระบวนการคิดที่เชื่อมโยงกันอย่างเป็นระบบ ตั้งแต่ปรากฏการณ์ทางดาราศาสตร์ (ความหนาวเย็น) ผ่านมุมมองทางปรัชญา (พลังหยินสูงสุด) นำไปสู่การตอบสนองทางร่างกาย (กินอาหารฤทธิ์ร้อนเพื่อปรับสมดุลหยาง) และจบลงที่พิธีกรรมทางสังคม (การรวมตัวของครอบครัว) ซึ่งสะท้อนโลกทัศน์ที่มองทุกสิ่งเป็นหนึ่งเดียวกันอย่างน่าอัศจรรย์

ตงจื้อกินอะไร: จีนเหนือ จีนใต้ และไทยเชื้อสายจีน

ตงจื้อในวิถีไทย ประเพณีที่ไม่เคยเลือนหาย

การไหว้ขนมอี๋ กตัญญูต่อฟ้าดินและบรรพบุรุษ

สำหรับชาวไทยเชื้อสายจีน ประเพณีในเทศกาลตงจื้อยังคงได้รับการสืบสานอย่างต่อเนื่อง โดยมีหัวใจสำคัญอยู่ที่ “การไหว้ขนมบัวลอย” หรือ “ไหว้ขนมอี๋” พิธีกรรมนี้คือการแสดงความกตัญญูต่อสิ่งศักดิ์สิทธิ์ ทั้งเทพเจ้าฟ้าดิน และตี่จู๋เอี๊ย (เจ้าที่) ที่ได้คุ้มครองดูแลให้ครอบครัวอยู่รอดปลอดภัยตลอดทั้งปีที่ผ่านมา พร้อมทั้งสวดขอพรให้ท่านคุ้มครองต่อไปในปีหน้า

นอกจากนี้ ตงจื้อยังเป็นอีกหนึ่งวาระสำคัญในการไหว้บรรพบุรุษ สำหรับบางครอบครัวที่ไม่สะดวกเดินทางไปไหว้ที่สุสานในช่วงเทศกาลเช็งเม้ง ก็จะถือโอกาสนี้ในการแสดงความระลึกถึงผู้ที่ล่วงลับไปแล้ว บนโต๊ะไหว้มักจะประกอบด้วยขนมอี๋ 5 ถ้วย ผลไม้มงคล 5 อย่าง น้ำชา 5 ถ้วย ธูป เทียนแดง และกระดาษเงินกระดาษทอง แม้ว่ารายละเอียดอาจปรับเปลี่ยนไปตามความสะดวกของแต่ละบ้าน

จากรุ่นสู่รุ่น ตงจื้อในสายตาคนไทยรุ่นใหม่

ในยุคสมัยที่โลกเปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็ว เป็นเรื่องธรรมดาที่คนไทยเชื้อสายจีนรุ่นใหม่อาจไม่ได้เข้าใจในรายละเอียดของพิธีกรรมหรือปรัชญาทั้งหมดที่อยู่เบื้องหลังเทศกาลตงจื้อ อย่างไรก็ตาม สิ่งหนึ่งที่ไม่เคยจางหายไปและอาจจะยิ่งทวีความสำคัญมากขึ้นในโลกยุคใหม่ คือแก่นแท้ของเทศกาล นั่นคือ “การรวมตัวของครอบครัว”

สำหรับคนรุ่นใหม่ การได้กลับบ้านมาช่วยกันปั้นขนมอี๋ หรือเพียงแค่ได้นั่งล้อมวงรับประทานขนมฝีมืออาม่าอากง ได้พูดคุยถามไถ่สารทุกข์สุกดิบกัน กลายเป็นช่วงเวลาที่มีค่าและมีความหมายมากที่สุด กิจกรรมเหล่านี้ทำหน้าที่เป็นสะพานเชื่อมระหว่างคนต่างวัย สร้างความทรงจำร่วมกัน และตอกย้ำสายสัมพันธ์ในครอบครัวให้แน่นแฟ้นยิ่งขึ้น ในโลกที่ผู้คนต่างมีภาระหน้าที่และวิถีชีวิตที่ห่างเหินกันมากขึ้น เทศกาลอย่างตงจื้อจึงเปรียบเสมือนสมอที่ช่วยยึดเหนี่ยวอัตลักษณ์และรากเหง้าทางวัฒนธรรมเอาไว้ ทำให้ประเพณีนี้ยังคงมีลมหายใจและปรับตัวให้เข้ากับยุคสมัยได้อย่างงดงาม

ของไหว้ตงจื้อมีอะไรบ้าง?

ของไหว้ตงจื้อของแต่ละครอบครัวอาจต่างกันตามสำเนียงจีน พื้นที่ และธรรมเนียมบ้าน แต่สิ่งที่หลายบ้านนิยมเตรียม ได้แก่

■ ขนมอี๋ หรือทังหยวน
■ น้ำชา
■ ผลไม้มงคล
■ ธูป เทียนแดง
■ กระดาษเงินกระดาษทอง
■ อาหารคาวหวานตามธรรมเนียมของแต่ละครอบครัว

วิธีไหว้ขนมอี๋แบบเข้าใจง่าย

1. เตรียมขนมอี๋และของไหว้ให้พร้อม
2. จัดโต๊ะไหว้เจ้าที่ เทพเจ้าฟ้าดิน หรือบรรพบุรุษตามธรรมเนียมของบ้าน
3. จุดธูป กล่าวระลึกถึงบุญคุณ และขอพรให้ครอบครัวอยู่เย็นเป็นสุข
4. รอธูปใกล้หมดแล้วจึงลาของไหว้
5. คนในบ้านรับประทานขนมอี๋ร่วมกัน เพื่อสื่อถึงความกลมเกลียวและการอยู่พร้อมหน้า

ตงจื้อ บทสรุปแห่งปีและบทเริ่มต้นแห่งความหวัง

เทศกาลตงจื้อจึงเป็นมากกว่าวันเริ่มต้นของฤดูหนาว มันคือการเฉลิมฉลองที่ถักทอขึ้นจากเส้นใยของดาราศาสตร์ ปรัชญา และความรักในครอบครัว มันคือวันที่บรรพชนของเราแหงนมองท้องฟ้าเพื่อทำความเข้าใจจักรวาล และก้มลงมองพื้นดินเพื่อขอบคุณที่มอบชีวิตให้ มันคือบทพิสูจน์ของปรัชญาหยิน-หยางที่สอนเราว่าในความมืดมิดที่สุดย่อมมีแสงสว่างรออยู่เสมอ

และเหนือสิ่งอื่นใด ตงจื้อคือเครื่องเตือนใจให้เราเห็นคุณค่าของสิ่งที่เรียบง่ายแต่อบอุ่นที่สุด นั่นคือการได้อยู่พร้อมหน้าพร้อมตากับคนที่เรารัก แบ่งปันเสียงหัวเราะและความห่วงใยผ่านขนมหวานชามเล็กๆ เพราะท้ายที่สุดแล้ว ไม่ว่าฤดูหนาวของชีวิตจะเหน็บหนาวเพียงใด ความอบอุ่นจากครอบครัวคือพลังงานหยางที่ดีที่สุด ที่จะช่วยให้เราก้าวผ่านค่ำคืนอันยาวนานไปสู่รุ่งอรุณแห่งความหวังได้เสมอ

คำอวยพรตงจื้อภาษาจีน

นอกจากคำศัพท์เกี่ยวกับอาหารและพิธีกรรมแล้ว น้อง ๆ สามารถใช้ประโยคอวยพรเหล่านี้ในข้อความหรือโพสต์วันตงจื้อได้

คำศัพท์และวลีที่ต้องรู้ในเทศกาลตงจื้อ