神情

การแสดงออกที่มองเห็นจากใบหน้า

神情shénqíng หมายถึงสีหน้า แววตาหรือท่าทีที่แสดงสภาพความรู้สึกของคน คำนี้เป็นคำนาม ไม่ใช่คำคุณศัพท์ที่แปลว่ามีความสุขหรือเศร้าเอง นักเรียนต้องดูคำรอบข้างเพื่อรู้ว่าสีหน้านั้นเป็นอย่างไร เช่น ยินดี เคร่งเครียด หรือสงบ ในเรื่องเล่านักเขียนใช้คำนี้ช่วยให้ผู้อ่านเห็นว่าตัวละครแสดงออกอย่างไรโดยไม่ต้องเขียนชื่ออารมณ์ตรง ๆ ทุกครั้ง อย่างไรก็ตามการเห็นสีหน้าในชีวิตจริงเป็นเพียงสิ่งที่สังเกตได้ ไม่จำเป็นต้องรู้ความรู้สึกทั้งหมดของอีกฝ่าย จึงไม่ควรใช้เป็นการวินิจฉัยสภาพจิตใจ

กริยาที่ใช้คู่กับสีหน้า

รูป 露出神情lùchū shénqíng คือแสดงสีหน้าออกมา มักเติมลักษณะของสีหน้าลงไป เช่น 露出惊讶的神情lùchū jīngyà de shénqíng คือแสดงสีหน้าประหลาดใจ ถ้าระบุว่าใครมีสีหน้าอย่างไรใช้ 他的神情tā de shénqíng แล้วอธิบายต่อ เช่น ดูสงบหรือจริงจัง นักเรียนจึงต้องแยกคำบอกอารมณ์จากคำที่เรียกการแสดงออก โครงสร้างคำบอกลักษณะตามด้วยคำนี้ใช้ได้กับการเล่าบทสนทนา ภาพวาด หรือการแสดงของตัวละคร ช่วยให้คำแปลไทยเป็นธรรมชาติ เช่น สีหน้ากังวล แทนการแปลทุกส่วนติดกันอย่างแข็ง ๆ

แยกจากความรู้สึกและคำเสียงใกล้กัน

心情xīnqíng เน้นความรู้สึกหรืออารมณ์ในใจ ส่วน 神情shénqíng เน้นการแสดงออกทางสีหน้าและท่าที 表情biǎoqíng เป็นคำที่ใกล้กันและพบทั่วไปเมื่อพูดถึงการแสดงออกบนใบหน้า อีกคำที่เสียงใกล้คือ 深情shēnqíng ซึ่งเกี่ยวกับความรู้สึกลึกซึ้ง ไม่ใช่ชื่อสีหน้า นักเรียนฟังตัวแรกให้ชัดว่าเป็นเสียงหนึ่งหรือเสียงสอง และดูประโยคประกอบ เพื่อไม่ให้สับสนเวลาฟังละครหรืออ่านบรรยายตัวละคร อ่านต่อเรื่องอารมณ์และคำบรรยายคนใน คอร์สเรียนภาษาจีน

ลำดับขีด