根

根gēn เป็นคำนามหมายถึงรากของพืช และใช้เชิงเปรียบเทียบว่าต้นตอหรือรากฐาน เช่น问题的根ต้นตอของปัญหา、根本原因สาเหตุรากฐาน นอกจากนี้เป็นลักษณนามสำหรับสิ่งยาวเรียวบางชนิด เช่น一根绳子เชือกหนึ่งเส้น、两根筷子ตะเกียบสองอัน การเลือกลักษณนามขึ้นกับรูปทรงและธรรมเนียม ไม่ใช่ทุกสิ่งยาวใช้根ได้

รากพืชและการยึด/ดูดซึม

树根、植物的根、扎根土壤shùgēn, zhíwù de gēn, zhāgēn tǔrǎng หมายถึงส่วนรากจริงของพืช แต่ชนิดและหน้าที่แตกต่างตามพืช การเห็นส่วนใต้ดินหนึ่งส่วนไม่ควรสรุปสุขภาพทั้งต้น และ扎根ยังใช้เชิงเปรียบเทียบว่าตั้งหลักมั่นคงได้

ต้นตอและรากฐานเชิงนามธรรม

问题的根、根本原因、文化根源wèntí de gēn, gēnběn yuányīn, wénhuà gēnyuán ใช้ค้นหาสาเหตุลึกหรือแหล่งกำเนิด แต่คำว่า根ไม่ได้พิสูจน์ความเป็นเหตุ ต้องแยกอาการ ปัจจัยร่วม และสาเหตุด้วยหลักฐาน โดยเฉพาะปัญหาสังคมที่อาจมีหลายปัจจัย

ลักษณนามของสิ่งยาวเรียว

一根绳子、两根筷子、三根电线yì gēn shéngzi, liǎng gēn kuàizi, sān gēn diànxiàn 根ใช้กับเชือก ตะเกียบ สายไฟ เสา หรือสิ่งยาวเรียวบางชนิด จำนวนและหน่วยต้องตรงกับวัตถุ เช่น 筷子หนึ่งคู่มักพูด一双筷子 แต่เมื่อนับทีละอันใช้一根筷子ได้

แยกจาก根本、根源、基础、条 และภาพช่วยจำ

根本ใช้ว่าพื้นฐานหรือโดยสิ้นเชิง 根源คือต้นตอ 基础คือฐานรากทั่วไป และ条เป็นลักษณนามของสิ่งยาวอีกกลุ่มหนึ่ง ส่วน根อ่านgēn คำอ่านไทย ‘เกิน’ ภาพช่วยจำใช้พืชหนึ่งต้นในหน้าตัดก้อนดิน โดยระบบรากต่อเนื่องจากโคนลำต้นและแตกแขนงอยู่ใต้ดิน เพื่อสื่อความหมายรูปธรรมของรากพืชเท่านั้น ภาพไม่ระบุชนิด อายุ สุขภาพ ความลึกจริง การดูดน้ำหรือธาตุอาหาร ความมั่นคง การปลูกย้าย และไม่พิสูจน์ต้นตอหรือสาเหตุเชิงนามธรรม อีกทั้งไม่อธิบายว่าคำนามใดใช้根เป็นลักษณนามได้

ลำดับขีด