讲话

ความหมายและวิธีใช้

讲话 เมื่อเป็นกริยาหมายถึงพูดหรือเปล่งถ้อยคำ โดยมักสนใจว่าพูดอยู่หรือพูดอย่างไร มากกว่าเนื้อหาที่พูด จึงใช้กับคำขยายลักษณะ เช่น 大声讲话 พูดเสียงดัง、小声讲话 พูดเบา และ 讲话很快 พูดเร็ว หากบอกคู่สนทนาใช้ 跟/和 + คน + 讲话 เช่น 跟老师讲话 พูดกับครู แต่ปกติไม่รับเนื้อหาเป็นกรรมตรงแบบ 讲故事

ในห้องเรียนหรือสถานการณ์ที่ต้องเงียบ 不要讲话 หมายถึงอย่าพูดหรืออย่าคุย ขณะที่ 别说话 ก็ใช้ได้และเป็นภาษาทั่วไปมาก เมื่อ 讲话 เป็นคำนาม หมายถึงคำกล่าวหรือถ้อยแถลง เช่น 听校长讲话 ฟังคำกล่าวของผู้อำนวยการ และ 发表讲话 กล่าวสุนทรพจน์หรือออกถ้อยแถลง ความหมายคำนามนี้มักพบในบริบทการประชุมและภาษาค่อนข้างเป็นทางการ

讲话 ต่างจาก 讲 ที่ 讲 มักรับหัวข้อหรือเนื้อหาโดยตรง เช่น 讲故事 และ 讲语法 ส่วน 讲话 เน้นกิจกรรมการพูด ลักษณะเสียง หรือคำกล่าวทั้งชุด ต่างจาก 说话 ซึ่งเป็นคำทั่วไปว่า ‘พูด’ และยังใช้หมายถึงวิธีวางตัวทางคำพูด เช่น 他说话很客气 เขาพูดจาสุภาพ ในหลายบริบท 讲话 กับ 说话 แทนกันได้ แต่ 发表讲话 ใช้ 讲话 เป็นคำนามตายตัว

รูปแบบที่ใช้บ่อย

• 大声/小声 + 讲话
• 不要/别 + 讲话
• 跟/和 + คน + 讲话
• 讲话 + 很 + ลักษณะ
• 讲话的 + 声音/方式
• 听 + คน + 讲话
• 发表 + 讲话

การฝึกคำนี้ควรอ่านทั้งคำเดี่ยวและตัวอย่างเต็มประโยค เพื่อสังเกตตำแหน่งในประโยค คำที่มักใช้ร่วมกัน และน้ำเสียงที่ต่างกันตามบริบท

ข้อแตกต่างและข้อควรระวัง

讲话 อ่าน jiǎnghuà คำอ่านไทย เจี่ยงฮว่า โดย 讲 เสียงสามและ 话 เสียงสี่ ตัวเต็มคือ 講話 ต้องออกเสียงพยางค์หลังตกชัด ไม่อ่าน huá เสียงสอง และไม่เว้น 话 เป็นเสียงเบา

หากต้องการพูดว่า ‘เล่าเรื่อง’ ใช้ 讲故事 ไม่ใช้ 讲话故事 และหากระบุประโยคที่ใครกล่าวมักใช้ 说 เช่น 他说今天不来 ไม่ใช่ใช้ 讲话 นำข้อความโดยตรง ส่วน 讲话 ในความหมายคำนามต้องดูบริบท ไม่แปลเป็น ‘การคุย’ เสมอไป

ลำดับขีด