外语

ความหมายและวิธีใช้

外语 หมายถึงภาษาต่างประเทศเมื่อเทียบกับภาษาหลักของประเทศหรือสังคมที่เป็นจุดอ้างอิง ใช้กับ 学、教、会、说 และ 练习 ได้ เช่น 学外语 เรียนภาษาต่างประเทศ และ 会两门外语 รู้ภาษาต่างประเทศสองภาษา หากรู้ชื่อภาษา การใช้ชื่อเฉพาะอย่าง 英语、汉语、日语 จะชัดเจนกว่าใช้คำรวม 外语。

เมื่อนับภาษาใช้ลักษณนาม 门 เช่น 一门外语 หนึ่งภาษา、两门外语 สองภาษา เพราะมองภาษาเป็นสาขาวิชาหรือทักษะ คำที่เกี่ยวกับการเรียนวางหลังได้ เช่น 外语课 วิชาภาษาต่างประเทศ、外语老师 ครูภาษาต่างประเทศ、外语专业 สาขาภาษาต่างประเทศ และ 外语水平 ระดับความสามารถภาษาต่างประเทศ。

สถานะว่าอะไรเป็น 外语 เปลี่ยนตามบริบท ภาษาจีนอาจเป็นภาษาหลักในจีนแต่เป็นภาษาต่างประเทศสำหรับผู้เรียนไทย ขณะเดียวกันภาษาไทยอาจเป็น 外语 สำหรับผู้เรียนชาวจีน ถ้ากำลังเขียนเนื้อหาระหว่างประเทศและต้องการความแม่น ควรระบุ 母语 ภาษาแม่、第二语言 ภาษาที่สอง หรือชื่อภาษานั้นแทนคำรวมเมื่อจำเป็น。

รูปแบบที่ใช้บ่อย

• 学/教/会 + 外语
• 一/两 + 门 + 外语
• 外语 + 课/老师/学校
• 外语 + 水平/能力
• 外语 + 专业
• 用外语 + กริยา
• 把…当作外语学习

การฝึกคำนี้ควรอ่านทั้งคำเดี่ยวและตัวอย่างเต็มประโยค เพื่อสังเกตตำแหน่งในประโยค คำที่มักใช้ร่วมกัน และน้ำเสียงที่ต่างกันตามบริบท

ข้อแตกต่างและข้อควรระวัง

外语 ไม่เท่ากับ 外国话 ทุกบริบท คำว่า 外语 เป็นกลางและเหมาะกับการศึกษา ส่วน 外国话 เป็นภาษาพูดว่าภาษาของต่างชาติและอาจไม่แม่นเมื่อกล่าวถึงภาษาชนกลุ่มน้อยหรือภาษาที่สอง คำว่า 语言 หมายถึงภาษาโดยรวมและไม่จำเป็นต้องเป็นภาษาต่างประเทศ。

外语 อ่าน wàiyǔ คำอ่านไทยใช้ ว่ายยวี่ ตัวเต็มคือ 外語 พยางค์ 语 เป็นเสียงสาม yǔ และใช้สระ ü ซึ่งถอดเสียงด้วย ‘ยวี่’ ตามระบบของเว็บ อย่าสับสน 外语 กับ 外国: คำแรกเป็นภาษา ส่วนคำหลังเป็นประเทศอื่น。

ลำดับขีด