告别

ความหมายและวิธีใช้

告别 เป็นกริยาหมายถึงอำลาหรือแยกจากกัน โดยมักมีน้ำหนักทางอารมณ์หรือเป็นจุดสิ้นสุดของช่วงหนึ่ง ใช้กับคน เช่น 向朋友告别 กล่าวลาเพื่อน กับสถานที่ เช่น 告别家乡 อำลาบ้านเกิด และกับช่วงชีวิตหรือสภาพนามธรรม เช่น 告别过去 บอกลาอดีต、告别校园生活 บอกลาชีวิตในรั้วโรงเรียน

เมื่อกล่าวลากับบุคคลใช้ 向 + คน + 告别 หรือ 跟/和 + คน + 告别 เช่น 向老师告别 และ 和家人告别 หากผู้ที่จากไปเป็นผู้กระทำ กรรมตรงก็ใช้ได้ในภาษาเขียน เช่น 告别家乡 ส่วน 挥手告别 คือโบกมือลา และ 依依不舍地告别 คืออำลาอย่างอาลัย โดย 地 อ่าน de เมื่อเชื่อมคำขยายกับกริยา

告别 อาจใช้โดยไม่ระบุอีกฝ่ายเมื่อบริบทชัด เช่น 我们该告别了 ถึงเวลาที่พวกเราต้องลากันแล้ว คำช่วย 了 บอกว่าสถานการณ์มาถึงจุดต้องจาก หากเป็นพิธีหรือการกล่าวต่อผู้ชมใช้ 正式告别 กล่าวลาอย่างเป็นทางการ ส่วน 告别过去 และ 告别旧习惯 ใช้เชิงเปรียบเทียบว่าตัดสินใจทิ้งอดีตหรือพฤติกรรมเดิม

告别 ต่างจาก 再见 ซึ่งเป็นคำพูดสั้น ๆ ว่าลาก่อนและใช้ได้ทุกวัน 道别 ใกล้กับกล่าวลา เน้นการกระทำก่อนแยกจากและใช้ในภาษาเขียนได้ 告辞 เป็นคำสุภาพค่อนข้างเป็นทางการว่าขอตัวลา ส่วน 离开 หมายถึงออกจากสถานที่หรือคนหนึ่งโดยไม่จำเป็นต้องมีการกล่าวลา จึงพูด 不告而别 จากไปโดยไม่บอกลาได้

พินอิน gàobié มี 告 gào เสียงสี่และ 别 bié เสียงสอง คำอ่านไทย เก้าเปี๋ย ตัวเต็มคือ 告別 คำว่า别ในคำนี้หมายถึงแยกจาก ไม่ใช่คำวิเศษณ์ห้ามที่อ่าน bié เหมือนกันใน别说 อย่าพูด โครงสร้าง 告别 + ช่วงชีวิตใช้ได้ในงานเขียนและถ้อยคำสร้างแรงบันดาลใจ แต่ในเหตุการณ์ประจำวันสั้น ๆ การพูด再见มักเป็นธรรมชาติกว่า

รูปแบบที่ใช้บ่อย

• 向 + คน + 告别
• 跟/和 + คน + 告别
• 告别 + สถานที่
• 告别 + อดีต/ช่วงชีวิต
• 挥手 + 告别
• 正式 + 告别
• 该告别了

การฝึกคำนี้ควรอ่านทั้งคำเดี่ยวและตัวอย่างเต็มประโยค เพื่อสังเกตตำแหน่งในประโยค คำที่มักใช้ร่วมกัน และน้ำเสียงที่ต่างกันตามบริบท

ข้อแตกต่างและข้อควรระวัง

再见เป็นคำพูดลาทั่วไป ส่วน告别เน้นการอำลาหรือจุดเปลี่ยน

离开คือออกจากและไม่จำเป็นต้องกล่าวลา

地ใน依依不舍地告别อ่าน de

ลำดับขีด