刺

刺cì เป็นได้ทั้งคำนามและคำกริยา เมื่อเป็นคำนามหมายถึงส่วนแหลม เช่น หนามพืช เสี้ยนไม้ หรือก้างปลา เมื่อเป็นกริยาหมายถึงแทง ทิ่ม หรือตำด้วยปลายแหลม เช่น 针刺破皮肤เข็มทิ่มผิวหนังแตก นอกจากนี้ยังสร้างคำอย่าง刺眼แสบตา 刺耳บาดหู 刺痛เจ็บแปลบ และ刺激กระตุ้น จึงต้องดูคำที่อยู่รอบ ๆ ก่อนเลือกคำแปลไทย

刺เมื่อเป็นหนาม เสี้ยน หรือก้าง

刺cì ใช้เรียกส่วนแหลมที่ยื่นออกมา เช่น 玫瑰的刺หนามกุหลาบ 木刺เสี้ยนไม้ และ鱼刺ก้างปลา ลักษณะและแหล่งที่มาทำให้คำแปลต่างกัน ไม่ควรแปล鱼刺เป็นหนามหรือแปล木刺เป็นก้าง การบอกตำแหน่งใช้手上有一根木刺มีเสี้ยนไม้หนึ่งอันที่มือ หรือ这条鱼刺很多ปลาตัวนี้มีก้างมาก

刺เมื่อเป็นการแทงหรือทิ่ม

刺进cìjìn หมายถึงทิ่มเข้าไป 刺破ทำให้ทะลุหรือแตกด้วยของแหลม และ被刺伤ถูกแทง/ทิ่มจนบาดเจ็บ กรรมอาจเป็นผิว วัตถุ หรือส่วนของสิ่งของ ผู้เรียนควรสังเกตผลลัพธ์หลัง刺 เช่น 破、伤、进 และใช้ประโยค被เมื่อเน้นผู้หรือสิ่งที่ได้รับผล

คำประสมเกี่ยวกับประสาทสัมผัสและการกระตุ้น

刺眼cìyǎn หมายถึงแสบตาหรือสะดุดตาอย่างแรง 刺耳หมายถึงเสียงบาดหู 刺鼻หมายถึงกลิ่นฉุนระคายจมูก และ刺激อาจหมายถึงกระตุ้น เร้า หรือก่อการระคายตามบริบท ความหมายเหล่านี้พัฒนาจากความรู้สึกเหมือนถูกทิ่ม ไม่ได้มีของแหลมจริงทุกครั้ง

แยกจาก扎、戳และ划

刺เน้นปลายแหลมแทงหรือส่วนแหลม 扎ใช้ได้กับการตำ/ทิ่มและการมัดหรือปักหลักตามคำประสม 戳มักหมายถึงจิ้ม กระทุ้ง หรือเปิดโปง และ划เน้นกรีดหรือขีดไปตามพื้นผิว คำเหล่านี้ทับซ้อนบางบริบทแต่ไม่ได้แทนกันทั้งหมด อ่าน 刺cì เสียงสี่ คำอ่านไทย ‘ชื่อ’ รูปตัวเต็มเหมือนตัวย่อ

ลำดับขีด