树叶

ความหมายและการนับ

树叶shùyè เป็นคำนามหมายถึงใบที่ขึ้นอยู่บนต้นไม้ หรือใบจากต้นไม้ที่หลุดออกมาแล้ว รูปตัวเต็มคือ 樹葉shùyè และคำอ่านไทยคือ “ซู่เย่” ภาษาจีนไม่บังคับรูปพหูพจน์ คำเดียวจึงอาจหมายถึงใบไม้โดยรวม หรือหมายถึงใบที่จำนวนชัดจากบริบทก็ได้

เมื่อต้องการนับทีละใบ ใช้ลักษณนาม 片piàn เช่น 一片树叶yí piàn shùyè ใบไม้หนึ่งใบ และ 几片树叶jǐ piàn shùyè ใบไม้หลายใบ ในรูปแรก 一yí เปลี่ยนเป็นเสียงสองหน้าพยางค์เสียงสี่

ตำแหน่ง สี และการเปลี่ยนแปลง

ตำแหน่งใช้รูป 树上的树叶shù shàng de shùyè ใบไม้บนต้น หรือ 树叶上shùyè shàng บนผิวใบไม้ หากบอกลักษณะ ให้วางคำขยายไว้หน้า 的de เช่น 绿色的树叶lǜsè de shùyè ใบไม้สีเขียว และ 很大的树叶hěn dà de shùyè ใบไม้ที่ใหญ่มาก

กริยาที่ใช้บ่อย ได้แก่ 长出树叶zhǎng chū shùyè งอกใบออกมา, 树叶变黄shùyè biàn huáng ใบไม้เปลี่ยนเป็นสีเหลือง และ 树叶落下来shùyè luò xiàlai ใบไม้ร่วงลงมา ในโครงสร้างแรก 长zhǎng อ่านเสียงสาม หมายถึงเติบโตหรืองอก ไม่ใช่ 长cháng ที่แปลว่ายาว

ต่างจากคำใกล้เคียงอย่างไร

叶子yèzi เป็นคำทั่วไปสำหรับใบของพืชและใช้ในภาษาพูดบ่อย ส่วนคำหลักระบุชัดว่าเป็นใบของต้นไม้ 叶yè ใช้เดี่ยวได้ในบางบริบท แต่ยังเป็นส่วนประกอบของคำจำนวนมาก เช่น 茶叶cháyè ใบชา จึงไม่ควรแปลทุกคำที่มีอักษรนี้ว่าใบไม้บนต้น

落叶luòyè เน้นใบที่ร่วงหรือการผลัดใบ ส่วน 树枝shùzhī หมายถึงกิ่งไม้ ไม่ใช่ใบ และ 叶片yèpiàn มักเน้นแผ่นใบหรือใช้ในบริบทบรรยายโครงสร้างของใบมากกว่า

การใช้จริงและขอบเขตของภาพ

สี รูปร่าง และช่วงเวลาที่ใบเปลี่ยนสีหรือร่วงขึ้นอยู่กับชนิดต้นไม้ ภูมิอากาศ สุขภาพของต้น และสภาพแวดล้อม ใบสีเหลืองจึงไม่ได้พิสูจน์ว่าเป็นฤดูใบไม้ร่วงหรือว่าต้นไม้ป่วย และใบสีเขียวก็ไม่ได้รับรองว่าต้นไม้แข็งแรงเสมอไป ก่อนเก็บหรือเด็ดใบในพื้นที่จริงควรตรวจข้อกำหนดของสถานที่และหลีกเลี่ยงการทำลายพืช

ภาพประกอบใช้ใบไม้กว้างหนึ่งใบเป็นตัวช่วยจำรูปธรรมของคำ ภาพไม่สามารถพิสูจน์ว่าใบนั้นมาจากต้นไม้ชนิดใด ยังติดอยู่กับต้นหรือร่วงแล้ว สีตามธรรมชาติ อายุ สุขภาพ ฤดูกาล ขนาดจริง ความเป็นพิษ การกินได้ การใช้เป็นยา แหล่งที่มา หรือสิทธิ์ในการเก็บ

ลำดับขีด