呼吸

呼吸hūxī เป็นคำกริยาหลักว่า “หายใจ” หมายถึงการรับอากาศเข้าและปล่อยออกจากร่างกาย ในภาษาไทยจึงแปลได้ทั้ง “หายใจ” เมื่อเน้นการกระทำ และ “การหายใจ” เมื่อกล่าวถึงกระบวนการหรือสภาพ เช่น 慢慢呼吸mànmàn hūxī คือค่อย ๆ หายใจ ส่วน 观察呼吸guānchá hūxī คือสังเกตการหายใจ คำนี้บอกกิจกรรมหรือหัวข้อที่กำลังกล่าวถึง แต่ไม่ได้บอกสาเหตุหรือคุณภาพโดยตัวมันเอง

โครงสร้างกริยาและคำที่มักวางร่วมกัน

ประธานมักเป็นคนหรือสัตว์ ส่วนคำวิเศษณ์หรือส่วนเติมเต็มช่วยบอกวิธี จังหวะ และความสามารถ เช่น 用鼻子呼吸、慢慢呼吸、自由呼吸、无法呼吸yòng bízi hūxī, mànmàn hūxī, zìyóu hūxī, wúfǎ hūxī หากต้องการบอกการเปลี่ยนแปลง มักใช้รูป 呼吸变快了hūxī biàn kuài le หรือ 呼吸慢下来了hūxī màn xiàlai le ผู้เรียนจึงควรดูคำรอบข้างก่อนแปล ไม่ควรเติมความหมายว่าเร็ว ช้า ลึก ตื้น หรือสบายเองเมื่อประโยคไม่ได้ระบุ

เมื่อใช้เป็นชื่อกระบวนการหรือส่วนหนึ่งของคำประสม

แม้รายการสอบจัดคำนี้เป็นคำกริยา แต่ในประโยคจริงสามารถทำหน้าที่คล้ายชื่อกระบวนการและเป็นกรรมของกริยาอื่นได้ เช่น 调整呼吸、观察呼吸、保持呼吸tiáozhěng hūxī, guānchá hūxī, bǎochí hūxī และยังเป็นส่วนหน้าของศัพท์เฉพาะ เช่น 呼吸系统、呼吸频率hūxī xìtǒng, hūxī pínlǜ ตรงนี้ภาษาไทยมักใช้ “การหายใจ” หรือ “ระบบทางเดินหายใจ” ตามบริบท อย่าสับสนระหว่างตัวคำทั่วไปกับผลการตรวจทางการแพทย์ เพราะคำศัพท์เพียงคำเดียวไม่ใช่การวินิจฉัย

แยกจากคำใกล้เคียงและใช้ให้ตรงความหมาย

吸气xīqì เน้นหายใจเข้า ขณะที่ 呼气hūqì เน้นหายใจออก ส่วน 喘气chuǎnqì มักเน้นการหอบหรือหายใจแรง และ 换气huànqì อาจหมายถึงถ่ายเทหรือแลกเปลี่ยนอากาศตามบริบท ถ้าประโยคต้องการพูดถึงวงจรทั่วไปของการรับและปล่อยอากาศ ให้เลือกคำหลักนี้แทนการใช้คำย่อยเพียงด้านเดียว

ขอบเขตของภาพช่วยจำ

เครื่องสูบลมมือที่กางอยู่ในภาพเป็นเพียงภาพช่วยจำเรื่องการเคลื่อนอากาศเข้าและออก ไม่ใช่ภาพร่างกายมนุษย์และไม่ใช่หลักฐานว่าบุคคลใดกำลังหายใจตามปกติ หายใจลึก หายใจเร็ว หรือหายใจลำบาก ภาพนิ่งยังไม่บอกอัตรา ระยะเวลา ความสบาย สาเหตุ การวินิจฉัย หรือความปลอดภัยได้ การตีความสภาพการหายใจจริงต้องอาศัยบริบท การสังเกตต่อเนื่อง และข้อมูลที่เหมาะสม

ลำดับขีด