朗读

อ่านให้เสียงออกมา

朗读lǎngdú หมายถึงอ่านออกเสียงอย่างชัดเจน ผู้อ่านดูข้อความและเปล่งเสียงตามสิ่งที่เขียน ไม่ใช่เพียงมองตัวอักษรเงียบๆ ใช้กับบทเรียน บทความ กลอน หรือเรื่องสั้นได้ สิ่งที่อ่านวางเป็นกรรม เช่น 朗读课文lǎngdú kèwén คืออ่านบทเรียนออกเสียง คำนี้เน้นวิธีอ่าน ไม่ได้ยืนยันว่าต้องอ่านต่อหน้าคนจำนวนมาก นักเรียนสามารถฝึกอ่านคนเดียวแล้วอัดเสียงฟังได้เช่นกัน

กรรม เวลา และการอ่านซ้ำ

กล่าวว่าทุกเช้าอ่านหนึ่งบทหรืออ่านให้เพื่อนฟังได้ โดยระบุข้อความหรือผู้ฟังตามจุดประสงค์ ถ้านับจำนวนครั้ง ใช้ 朗读一遍lǎngdú yí biàn ว่าอ่านให้ครบหนึ่งรอบ ไม่ใช่หนึ่งตัวอักษร และ 反复朗读fǎnfù lǎngdú คืออ่านออกเสียงซ้ำหลายครั้ง การบอกจำนวนรอบช่วยให้คำสั่งในห้องเรียนชัดเจน คำว่าช้า เร็ว หรือชัดเจนสามารถใช้ขยายลักษณะการอ่านตามโครงสร้างที่เหมาะสม

ต่างจากอ่านเงียบและท่องจำ

默读mòdú คืออ่านในใจโดยไม่ออกเสียง ส่วน 背诵bèisòng คือท่องจำหรือท่องข้อความจากความจำ ไม่จำเป็นต้องเปิดหนังสืออยู่ 朗诵lǎngsòng มักเน้นการอ่านหรือกล่าวอย่างมีอารมณ์และจังหวะในการนำเสนอ เช่นกลอน ทั้งนี้สองคำเกี่ยวกับการออกเสียงอาจทับซ้อนตามกิจกรรมจริง นักเรียนควรแยกก่อนว่าครูต้องการให้อ่านจากข้อความ ท่องจากความจำ หรือแสดงการอ่านอย่างมีจังหวะ

ฝึกเสียงโดยรักษาความหมาย

อ่านออกเสียงไม่ได้หมายถึงตะโกนดังที่สุด สิ่งที่ควรใส่ใจคือเสียงพยางค์ วรรณยุกต์ จังหวะหยุด และการเชื่อมคำให้ผู้ฟังเข้าใจข้อความ เริ่มจากประโยคสั้นๆ แล้วค่อยเพิ่มความยาว หากมีคำหลายเสียงให้ตรวจความหมายก่อนอ่าน ไม่ใช้การอ่านที่จำได้จากคำอื่นแทนโดยอัตโนมัติ อ่าน หล่างตู๋ โดยตัวแรกเสียงสามและตัวหลังเสียงสอง ตัวหลังในคำนี้คือ dú ส่วนการอ่าน dòu เกี่ยวกับการแบ่งวรรคในบริบทเฉพาะ ไม่ใช่การอ่านของคำที่เรียนหน้านี้

เรียนต่อจากคำนี้

นักเรียนสามารถเชื่อมคำนี้กับบทเรียนและแบบฝึกหัดใน เรียนภาษาจีน แล้วลองเปลี่ยนกรรม เวลา และสถานการณ์ในตัวอย่างให้ตรงกับเรื่องที่ต้องการพูด

ลำดับขีด