表情

表情biǎoqíng เป็นคำนามที่หมายถึงสีหน้าหรือการแสดงความรู้สึกผ่านใบหน้า เช่น ความดีใจ ความประหลาดใจ ความกังวล หรือความไม่พอใจ ผู้ฟังมักเข้าใจอารมณ์จากสายตา คิ้ว มุมปาก และท่าทีโดยรวม คำนี้จึงใช้ได้ทั้งในการสนทนาประจำวัน งานแสดง ภาพถ่าย และการบรรยายบุคคล

รูปแบบการใช้พื้นฐาน

มักใช้กับคำกริยาอย่าง 露出lùchū ‘เผยให้เห็น’, 观察guānchá ‘สังเกต’ และ 改变gǎibiàn ‘เปลี่ยน’ เช่น เผยสีหน้าประหลาดใจหรือสังเกตสีหน้าของอีกฝ่าย อีกโครงสร้างคือคำคุณศัพท์ + 的表情de biǎoqíng เช่น สีหน้าจริงจัง สีหน้าผ่อนคลาย และสีหน้ากังวล ทำให้ระบุลักษณะอารมณ์ได้ชัดเจน

สีหน้ากับอารมณ์ไม่ใช่สิ่งเดียวกัน

表情biǎoqíng คือสิ่งที่ปรากฏให้เห็นบนใบหน้า ส่วน 心情xīnqíng คือสภาพอารมณ์ภายใน บุคคลอาจรู้สึกตื่นเต้นแต่พยายามรักษาสีหน้าให้สงบได้ จึงไม่ควรสรุปความรู้สึกทั้งหมดจากสีหน้าเพียงอย่างเดียว ในประโยคบรรยายควรใช้คำอื่นประกอบ เช่น น้ำเสียง ท่าทาง และบริบท

ใช้ในงานแสดงและการสื่อสาร

นักแสดงฝึก 面部表情miànbù biǎoqíng เพื่อทำให้อารมณ์ของตัวละครชัดเจน ส่วนการสื่อสารประจำวัน ผู้พูดอาจบอกว่าอีกฝ่าย ‘สีหน้าเปลี่ยนไป’ เมื่อได้ยินข่าว หรือขอให้ถ่ายภาพด้วยสีหน้าที่เป็นธรรมชาติ การอ่านสีหน้าอย่างระมัดระวังช่วยให้ตอบสนองอย่างเหมาะสม แต่ไม่ควรใช้แทนการถามโดยตรง

แยกจาก神态และ脸色

神态shéntài กว้างกว่าและรวมสีหน้า แววตา รวมถึงลักษณะท่าที ส่วน 脸色liǎnsè อาจหมายถึงสีผิวหน้าหรือสีหน้าที่สะท้อนสุขภาพและอารมณ์ เช่น หน้าซีดหรือหน้าดูไม่ดี ขณะที่ 表情biǎoqíng เน้นการแสดงอารมณ์บนใบหน้าโดยตรง อ่านพยางค์ท้าย qíng เสียงสองว่า ‘ฉิง’

ลำดับขีด