竖钩

竖钩 คือขีดอะไร

竖钩 เป็นชื่อขีดตั้งแบบมีตะขอ ลำขีดหลักเคลื่อนลงในแนวตั้งค่อนข้างตรง แล้วจบด้วยการตวัดเป็น钩 ทุกช่วงเขียนต่อเนื่องโดยไม่ยกปากกาและนับเป็นขีดเดียว ตารางชื่อ笔画ใช้อักษร 小 เป็นตัวอย่างมาตรฐาน

องค์ประกอบของชื่อ

竖 หมายถึงช่วงหลักแนวตั้ง และ 钩 หมายถึงตะขอที่ปลาย ชื่อจึงบอกโครงสร้างจากต้นขีดไปปลายขีดอย่างตรงไปตรงมา ผู้เรียนไม่ควรนับตะขอเป็นอีกหนึ่งขีด เพราะมันเป็นส่วนจบของ 竖钩 เดียวกัน

วิธีเขียน

เริ่มจากตำแหน่งบน ลากลงตามแนวตั้งด้วยความยาวที่เหมาะกับโครงสร้าง เมื่อถึงปลายให้ชะลอหรือหยุดเล็กน้อย แล้วตวัดตะขอสั้นตามทิศของแบบอักษร การเคลื่อนไหวต้องต่อเนื่อง ไม่ลากเส้นตั้งเสร็จแล้วยกปากกากลับมาเติม钩ภายหลัง

พบในอักษรใด

ตัวอย่างพื้นฐานคือ 小 ซึ่งขีดแรกเป็น 竖钩 และ 水 ก็เริ่มด้วยขีดชนิดนี้เช่นกัน รูปทรง ความยาว และตำแหน่งสัมพันธ์กับส่วนอื่นของแต่ละอักษร จึงควรดูภาพ笔顺ของอักษรเต็ม ไม่ฝึกเฉพาะขีดเดี่ยวโดยละเลยสัดส่วน

ต่างจาก 弯钩 อย่างไร

竖钩 มีลำขีดหลักเป็นแนวตั้งค่อนข้างตรง ส่วน 弯钩 มีลำขีดหลักโค้งก่อนออกตะขอ ความต่างไม่ได้อยู่ที่มีหรือไม่มี钩 เพราะทั้งคู่มีตะขอ แต่ขึ้นกับเส้นทางก่อนถึงตะขอ หากเขียน 竖钩 โค้งเกินไปอาจดูเป็น 弯钩 และทำให้โครงสร้างอักษรเปลี่ยน

ต่างจาก 横折钩 อย่างไร

横折钩 เริ่มด้วยช่วงแนวนอน หักลง แล้วจึงออกตะขอ จึงมีช่วง横และจุด折ก่อนช่วงตั้ง ส่วน 竖钩 เริ่มลงแนวตั้งโดยตรง ไม่มีช่วงแนวนอนนำหน้า การเรียกชื่อขีดต้องดูตั้งแต่จุดเริ่ม ไม่ควรตัดสินจากตะขอที่ปลายเพียงอย่างเดียว

ข้อผิดพลาดที่พบบ่อย

ผู้เริ่มต้นมักเขียนช่วงตั้งเอียงหรือโค้งมากเกินไป ตวัดตะขอยาวและสูงเกินสัดส่วน หรือทำตะขอเป็นเส้นแยก วิธีฝึกคือทำเครื่องหมายจุดเริ่มและจุดจบ สังเกตแนว垂直ของลำขีด แล้วค่อยฝึกการชะลอและตวัดสั้นที่ปลาย

รูปพิมพ์กับลายมือ

ฟอนต์ ปากกา พู่กัน และ书法风格อาจทำให้ความหนา ความตรง และรูปตะขอต่างกันเล็กน้อย แต่การจำแนกยังอาศัยลำขีดตั้งและปลาย钩 ผู้เริ่มต้นควรยึดแบบ楷书มาตรฐานก่อน และไม่คัดรูปจากฟอนต์ตกแต่งโดยถือว่าเป็นวิธีเขียนเดียวที่ถูกต้อง

การออกเสียง

อ่านว่า shùgōu คำอ่านไทย“ซู่โกว” 竖 shù เป็นเสียง 4 ส่วน 钩 gōu เป็นเสียง 1 อักษรดั้งเดิมเขียนว่า 豎鉤 ในบทเรียนคำนี้เป็นชื่อ笔画 ไม่ใช่คำประสมที่หมายถึงตะขอแนวตั้งของสิ่งของทั่วไป

ลำดับขีด