形

形xíng หมายถึงรูป รูปร่าง หรือลักษณะที่ปรากฏ และมักทำหน้าที่เป็นหน่วยคำในคำประสมมากกว่าจะยืนเดี่ยวในภาษาพูด นักเรียนจึงควรเรียนพร้อมคำรอบข้าง เช่นคำที่หมายถึงรูปร่าง รูปแบบ การก่อให้เกิด และรูปลักษณ์ภายนอก การแปลตัวอักษรนี้เป็น “รูปร่าง” ทุกครั้งจะทำให้คำประสมหลายคำผิดความหมาย

รูปร่างที่มองเห็นได้

外形、图形、地形、形似wàixíng, túxíng, dìxíng, xíngsì คำแรกเน้นเค้าโครงภายนอกของวัตถุ คำที่สองใช้กับรูปทรงหรือภาพเชิงเรขาคณิต คำที่สามหมายถึงลักษณะพื้นผิวภูมิประเทศ และคำสุดท้ายหมายถึงคล้ายกันด้านรูป การมีเค้าโครงเหมือนกันไม่ยืนยันว่าทำจากวัสดุเดียวกัน มีขนาดเท่ากัน หรือมีหน้าที่เหมือนกัน

เมื่อต้องบรรยายรูปที่เห็น ควรระบุสิ่งที่เปรียบเทียบและมิติให้ชัด เช่น 外形相似、图形不同、地形复杂wàixíng xiāngsì, túxíng bùtóng, dìxíng fùzá เพราะรูปร่างภายนอก รูปเรขาคณิต และภูมิประเทศเป็นคนละขอบเขต ไม่ควรใช้แทนกันเพียงเพราะล้วนมีตัวอักษรเดียวกัน

รูปแบบและโครงสร้างนามธรรม

形式、形式上、有形和无形、形态xíngshì, xíngshì shàng, yǒuxíng hé wúxíng, xíngtài คำที่หมายถึงรูปแบบอาจกล่าวถึงวิธีจัดกิจกรรม โครงสร้างงาน หรือวิธีนำเสนอ ไม่จำเป็นต้องมีรูปร่างทางกายภาพ ส่วนคู่คำมีรูปกับไม่มีรูปใช้แยกสิ่งที่จับต้องได้จากสิ่งนามธรรม และคำว่าลักษณะหรือสภาวะอาจใช้ในวิทยาศาสตร์ สังคม หรือภาษาเฉพาะทาง

เมื่ออยู่ในกริยาและคำพรรณนา

形成、形容、形象、形影不离xíngchéng, xíngróng, xíngxiàng, xíngyǐng-bùlí คำแรกหมายถึงก่อรูปหรือก่อให้เกิด คำที่สองหมายถึงพรรณนา คำที่สามอาจหมายถึงภาพลักษณ์หรือภาพตัวแทน และสำนวนสุดท้ายหมายถึงอยู่ติดกันไม่ห่าง การแยกหน่วยคำออกมาแปลตรง ๆ จะทำให้พลาดความหมายของคำทั้งคำ จึงต้องตรวจพจนานุกรมและบริบทเสมอ

แยกจากคำใกล้เคียง

形状xíngzhuàng เน้นรูปร่างที่บรรยายได้ 形式xíngshì เน้นรูปแบบหรือวิธี 样子yàngzi เป็นภาษาพูดเกี่ยวกับหน้าตา ท่าทาง หรือสภาพ และ 型xíng มักใช้กับชนิด แบบ หรือรุ่นในคำเฉพาะ แม้สองตัวหลังอ่านเหมือนกัน แต่เขียนและใช้ต่างกัน

ขอบเขตของภาพช่วยจำ

ภาพวงกลม สามเหลี่ยม และสี่เหลี่ยมที่ใช้วัสดุ สี และความหนาเท่ากัน ช่วยเน้นว่าความต่างอยู่ที่เค้าโครงหรือรูปร่างเท่านั้น ภาพนี้ไม่ครอบคลุมรูปแบบนามธรรม การก่อให้เกิด การพรรณนา ภาพลักษณ์ หน้าที่ ประเภท รุ่น หรือความหมายเต็มของคำประสมใด และไม่ยืนยันว่าวัตถุจริงสามชิ้นมีคุณสมบัติอื่นเหมือนกัน

ลำดับขีด