声调

声调คืออะไร

声调 หมายถึงวรรณยุกต์หรือรูปแบบการเคลื่อนของระดับเสียงภายในพยางค์ ในภาษาจีนกลางวรรณยุกต์มีหน้าที่แยกความหมาย เช่น mā 妈 แม่, má 麻 ป่าน, mǎ 马 ม้า และ mà 骂 ด่า มีพยัญชนะและสระใกล้กันแต่ความหมายต่างกัน

สี่เสียงพื้นฐาน

เสียง 1 สูงและราบ เสียง 2 ยกขึ้น เสียง 3 ลดลงแล้วยกขึ้นในรูปเต็ม และเสียง 4 ตกจากสูงลงต่ำ ผู้เรียนควรจำทิศทางเสียงควบคู่กับคำจริง ไม่ใช่ท่องแต่หมายเลข 1–4

เสียงเบา

轻声 หรือเสียงเบาไม่ได้เป็น“เสียง 5”ที่มีเส้นเสียงตายตัวแบบเดียว ระดับจริงขึ้นกับวรรณยุกต์ก่อนหน้า แต่พยางค์จะสั้นและไม่เน้น พินอินมักไม่ใส่เครื่องหมาย เช่น 妈妈 māma และ谢谢 xièxie

วางเครื่องหมายตรงไหน

เครื่องหมายวรรณยุกต์วางบนสระหลักของพยางค์ ลำดับพื้นฐานคือ a ก่อน o ก่อน e ถ้าไม่มีจึงดู i, u, ü ตามกฎ ในคู่ iu และ ui วางบนสระตัวหลัง จึงเขียน liú และ guì ไม่ใช่ líu หรือ gùi

เสียงในพจนานุกรมกับเสียงจริง

พินอินในพจนานุกรมมักแสดงเสียงประจำคำ แต่เวลาพูดจริงอาจเกิด变调 การผันเสียง เช่น 你好 เขียน nǐ hǎo แต่พยางค์你ออกเสียงใกล้เสียง 2 เมื่ออ่านติดกับเสียง 3 ส่วน不และ一มีกฎผันเสียงตามพยางค์ถัดไป

ต่างจาก语调

语调 คือทำนองเสียงของวลีหรือทั้งประโยค ช่วยสื่อคำถาม การยืนยัน อารมณ์ และจุดเน้น ส่วน声调เป็นส่วนของพยางค์และแยกความหมายของคำ ผู้พูดต้องรักษวรรณยุกต์แต่ละพยางค์ขณะที่ยังใส่ทำนองเสียงระดับประโยค

วิธีฝึก

ควรฝึกเป็นคู่ที่ต่างกันเฉพาะวรรณยุกต์ เช่น 买 mǎi กับ卖 mài และ汤 tāng กับ糖 táng อัดเสียงตัวเอง เปรียบเทียบเส้นเสียงกับเสียงเจ้าของภาษา และฝึกคู่พยางค์จริง เพราะเสียง 3 หรือเสียงเบาในประโยคจริงอาจไม่เหมือนตอนอ่านเดี่ยว

การออกเสียงคำว่า声调

อ่านว่า shēngdiào คำอ่านไทย“เซิงเตี้ยว” 声เป็นเสียง 1 และ调ในคำนี้อ่าน diào เสียง 4 ไม่ใช่ tiáo แบบคำกริยา调整 ปรับแก้ อักษรย่อเขียน声调 และอักษรดั้งเดิมเขียน聲調

ลำดับขีด