冰

冰bīng ความหมายหลักเป็นคำนามว่า ‘น้ำแข็ง’ ซึ่งเกิดจากน้ำแข็งตัว และยังใช้ขยายความเย็นจัดหรือใช้เป็นกริยาในภาษาพูดบางบริบทว่าเอาของไปแช่ให้เย็น คำนี้พบได้บ่อยเมื่อพูดถึงเครื่องดื่ม อากาศหนาว พื้นผิวลื่น การเก็บอาหาร และกีฬาฤดูหนาว

เมื่อนับและบอกปริมาณ

น้ำแข็งเป็นสสารจึงมักใช้กับคำบอกปริมาณ เช่น 一块冰yí kuài bīng น้ำแข็งหนึ่งก้อน, 一些冰yìxiē bīng น้ำแข็งจำนวนหนึ่ง หรือ 一杯冰水yì bēi bīngshuǐ น้ำเย็นหนึ่งแก้ว ในร้านเครื่องดื่มอาจขอเพิ่มหรือลดน้ำแข็งโดยใช้คำว่า ‘น้ำแข็งมาก’ หรือ ‘น้ำแข็งน้อย’ ตามรูปแบบของร้าน

冰กับ冷ต่างกันอย่างไร

冰bīng เป็นวัตถุคือน้ำแข็ง หรือสื่อความเย็นจัดคล้ายน้ำแข็ง ส่วน 冷lěng เป็นคำคุณศัพท์ทั่วไปว่าเย็นหรือหนาว เช่น อากาศหนาว มือเย็น และอาหารเย็น หากพูดถึงเครื่องดื่มที่แช่เย็นแต่ไม่มีน้ำแข็ง คำว่า 冰的bīng de ในภาษาพูดอาจหมายถึงเย็นจัด ไม่จำเป็นต้องมีก้อนน้ำแข็งอยู่ในแก้ว

การเปลี่ยนสถานะ

结冰jiébīng หมายถึงน้ำหรือพื้นผิวกลายเป็นน้ำแข็ง ส่วน 融化rónghuà คือหลอมละลาย เมื่อน้ำแข็งละลายจะกลับเป็นน้ำ อุณหภูมิและเวลาเป็นข้อมูลสำคัญในบริบทอาหารและการเดินทาง เพราะพื้นถนนที่เป็นน้ำแข็งลื่นกว่าปกติ ควรใช้คำบรรยายให้ชัดว่าเป็นน้ำแข็งก้อน น้ำแข็งบนพื้น หรือสภาพเย็นจัด

การใช้เป็นกริยาและข้อควรระวัง

ในภาษาพูดอาจกล่าวว่าเอาผลไม้ไป ‘แช่ให้เย็น’ ด้วย 冰一下bīng yíxià แต่ในการเขียนทั่วไป 冷藏lěngcáng ชัดกว่าสำหรับแช่เย็น และ 冷冻lěngdòng ชัดกว่าสำหรับแช่แข็ง อย่าสับสน 冰bīng เสียงหนึ่งกับ 病bìng เสียงสี่ที่หมายถึงโรคหรือป่วย

ลำดับขีด