读音

ความหมายและวิธีใช้

读音 เป็นคำนาม หมายถึงเสียงที่กำหนดให้อ่านตัวอักษรหรือคำ มักอยู่ในโครงสร้าง 字/词 + 的 + 读音 เช่น 这个字的读音 เสียงอ่านของอักษรนี้ และใช้กับกริยา 有、是、相同、不同、标出 ได้ เช่น 有两个读音 มีสองเสียงอ่าน หรือ 读音不同 เสียงอ่านต่างกัน คำนี้ไม่ได้ทำหน้าที่เป็นกริยาว่าออกเสียงโดยตรง

เมื่อเรียนอักษรหลายเสียง 读音 ช่วยแยกระหว่างรูปเขียนเดียวกันกับการอ่านตามคำและบริบท เช่น 长 ใน 长大 อ่าน zhǎng แต่ใน 很长 อ่าน cháng ผู้เรียนจึงควรจำเสียงอ่านพร้อมคำ ไม่ควรเลือกเสียงจากตัวอักษรเดี่ยวโดยไม่ดูประโยค ส่วนวรรณยุกต์เป็นองค์ประกอบหนึ่งของ读音 และการเปลี่ยนเสียงในคำพูดจริงไม่จำเป็นต้องเปลี่ยนรูปพินอินพจนานุกรมเสมอไป

读音 ต่างจาก 发音 ซึ่งเน้นการเปล่งเสียงหรือคุณภาพการออกเสียงของผู้พูด เช่น 你的发音很清楚 คุณออกเสียงชัด ส่วน 这个字的读音是… บอกว่าอักษรนี้มีค่าเสียงอะไร และต่างจาก 拼音 ซึ่งเป็นระบบหรือรูปสะกดพินอิน ไม่ใช่เสียงจริง เช่น 写拼音 เขียนพินอิน、听读音 ฟังเสียงอ่าน การเลือกคำให้ตรงช่วยไม่ให้แปลคำว่า pronunciation เหมารวมทุกกรณี

รูปแบบที่ใช้บ่อย

• 字/词 + 的 + 读音
• 有 + จำนวน + 个读音
• 读音 + 相同/不同
• 正确 + 读音
• 注意 + 读音
• 标出 + 读音
• 这里 + 读 + เสียงหนึ่ง

การฝึกคำนี้ควรอ่านทั้งคำเดี่ยวและตัวอย่างเต็มประโยค เพื่อสังเกตตำแหน่งในประโยค คำที่มักใช้ร่วมกัน และน้ำเสียงที่ต่างกันตามบริบท

ข้อแตกต่างและข้อควรระวัง

读音 อ่าน dúyīn คำอ่านไทย ตู๋อิน ตัวเต็มคือ 讀音 读 เป็นเสียงสองและ 音 เป็นเสียงหนึ่ง ต้องแยกจาก 读书 dúshū ซึ่ง 读 ทำหน้าที่เป็นกริยาอ่าน ในคำว่า 读音 ทั้งคำเป็นคำนาม แม้ภาษาไทยจะใช้คำว่าอ่านอยู่ในคำแปลก็ตาม

อย่าใช้ 读音 แทนคำสั่งให้ออกเสียง เช่นกรุณาออกเสียงคำนี้ควรพูด 请读这个词 หรือ 请把这个词读出来 หากวิจารณ์ว่าผู้เรียนออกเสียงถูกหรือไม่ มักใช้ 发音对不对 หรือ 读得对不对 ส่วน 正确读音 ใช้กล่าวถึงรูปเสียงมาตรฐานของคำ ไม่ได้ประเมินทักษะผู้พูดทั้งระบบ

ลำดับขีด