普通话

ความหมายและวิธีใช้

普通话 เป็นชื่อภาษาจีนมาตรฐานที่ใช้ในการศึกษา การสื่อสารสาธารณะ และสื่อจำนวนมากในจีนแผ่นดินใหญ่ ภาษาไทยมักเรียกว่า ภาษาจีนกลาง คำนี้ทำหน้าที่เป็นคำนาม เช่น 说普通话 พูดภาษาจีนกลาง、学普通话 เรียนภาษาจีนกลาง และ 用普通话回答 ตอบด้วยภาษาจีนกลาง ไม่ต้องเติม 的 ระหว่างกริยากับ 普通话

เมื่อต้องบอกระดับหรือคุณภาพ ใช้ 普通话 + กริยา + 得 + ส่วนเสริม เช่น 普通话说得很流利 พูดภาษาจีนกลางได้คล่อง หรือใช้ 我的普通话很好 ภาษาจีนกลางของฉันดีมาก วลี 普通话水平 หมายถึงระดับความสามารถโดยรวม ส่วน 普通话发音 เจาะจงการออกเสียง จึงไม่ควรใช้สองวลีนี้แทนกันทุกบริบท

普通话 ต่างจาก 普通 อย่างชัดเจน 普通 เป็นคำคุณศัพท์ว่าธรรมดาหรือทั่วไป แต่ 普通话 เป็นชื่อระบบภาษามาตรฐานทั้งคำ ไม่ได้หมายถึงคำพูดธรรมดา และต่างจาก 方言 ภาษาถิ่น เช่น 粤语 กวางตุ้งหรือ 上海话 ภาษาเซี่ยงไฮ้ คนหนึ่งอาจใช้ภาษาถิ่นที่บ้านและใช้ 普通话 ในโรงเรียนหรือที่ทำงานได้

คำว่า 中文 และ 汉语 มีขอบเขตกว้างกว่า 普通话 โดย 中文 มักกล่าวถึงภาษาจีนหรือข้อความภาษาจีนทั่วไป ส่วน 汉语 กล่าวถึงภาษาของชาวฮั่นและใช้ในบริบทการเรียนภาษาได้ 普通话 ระบุภาษาพูดมาตรฐานโดยตรง สำหรับผู้เรียนต่างชาติประโยค 我学中文 และ 我学普通话 ใช้ได้ทั้งคู่ แต่จุดเน้นไม่เหมือนกัน

รูปแบบที่ใช้บ่อย

• 说/学 + 普通话
• 用 + 普通话 + กริยา
• 普通话 + 说得 + ส่วนเสริม
• 普通话 + 水平/发音
• 练习 + 普通话
• 标准 + 普通话
• 普通话 กับ 方言

การฝึกคำนี้ควรอ่านทั้งคำเดี่ยวและตัวอย่างเต็มประโยค เพื่อสังเกตตำแหน่งในประโยค คำที่มักใช้ร่วมกัน และน้ำเสียงที่ต่างกันตามบริบท

ข้อแตกต่างและข้อควรระวัง

普通话 อ่าน pǔtōnghuà คำอ่านไทย ผู่ทงฮว่า ตัวเต็มคือ 普通話 เสียงเรียง 3-1-4 โดย 话 ต้องอ่าน huà เสียงสี่

ไม่ควรแปล 普通话 แบบแยกตัวอักษรเป็นคำพูดทั่วไป เพราะเป็นชื่อภาษาที่กำหนดความหมายไว้แล้ว และไม่ควรใช้ 普通 แทน 普通话 เมื่อต้องการบอกว่าพูดภาษาจีนกลาง

Mandarin ในภาษาอังกฤษอาจใช้กว้างหรืออ้างถึงกลุ่มภาษาจีนเหนือ แต่ในบทเรียนระดับต้น 普通话 ควรเข้าใจเป็น Standard Mandarin หรือภาษาจีนกลางมาตรฐานตามบริบทการศึกษา

ลำดับขีด