听写

ความหมายและวิธีใช้

听写 เป็นกิจกรรมที่ผู้สอนหรือผู้ช่วยอ่านคำ ประโยค หรือตอนสั้น ๆ แล้วผู้เรียนฟังและเขียนสิ่งที่ได้ยิน ใช้เป็นกริยาได้ เช่น 老师给我们听写 ครูให้พวกเราเขียนตามคำบอก และ 我们听写生词 พวกเราเขียนคำศัพท์ใหม่ตามคำบอก เมื่อผู้ให้คำบอกปรากฏในประโยค มักใช้ 给 + คน + 听写 ส่วนสิ่งที่ต้องเขียนวางหลัง 听写 ได้โดยตรง เช่น 听写十个词。

听写 ยังเป็นคำนามเรียกตัวกิจกรรม แบบฝึก หรือการทดสอบ เช่น 做听写 ทำแบบฝึกเขียนตามคำบอก、一次听写 การเขียนตามคำบอกหนึ่งครั้ง และ 听写考试 การสอบเขียนตามคำบอก ลักษณนามที่ใช้กับเหตุการณ์คือ 次 เช่น 这次听写 ส่วน 本 ใน 听写本 เป็นส่วนของคำว่าสมุด ไม่ใช่ลักษณนามของกิจกรรม。

การทำ 听写 ไม่ได้ทดสอบเพียงการฟัง แต่รวมถึงการแยกเสียง พินอิน วรรณยุกต์ และการเขียนตัวอักษรให้ถูกต้อง หากฟังเพื่อคัดพินอินควรระบุ 拼音听写 และถ้าเน้นเขียนอักษรจีนใช้ 汉字听写 ในห้องเรียนครูอาจพูด 听写开始了 หรือ 请听清楚 แต่ผู้เรียนควรรอให้ได้ยินทั้งคำก่อนจึงเขียน ไม่เดาจากเสียงพยางค์เดียว。

รูปแบบที่ใช้บ่อย

• 给 + คน + 听写
• 听写 + คำ/ประโยค
• 做 + 听写
• 一次/这次 + 听写
• 听写 + 考试/作业/练习
• 开始听写
• 听写错了 + จำนวน

การฝึกคำนี้ควรอ่านทั้งคำเดี่ยวและตัวอย่างเต็มประโยค เพื่อสังเกตตำแหน่งในประโยค คำที่มักใช้ร่วมกัน และน้ำเสียงที่ต่างกันตามบริบท

ข้อแตกต่างและข้อควรระวัง

听写 ต่างจาก 抄写 และ 默写: 听写 คือฟังแล้วเขียน, 抄写 คือมองต้นฉบับแล้วคัดตาม และ 默写 คือเขียนจากความจำโดยไม่มีต้นฉบับให้ดูหรือเสียงให้อาศัย กิจกรรมหนึ่งอาจใช้หลายทักษะร่วมกัน แต่คำกริยาต้องเลือกตามแหล่งข้อมูลที่ผู้เรียนใช้ในขณะเขียน。

听写 อ่าน tīngxiě คำอ่านไทยที่ตรวจแล้วคือ ทิงเสี่ย ตัวเต็มคือ 聽寫 พยางค์ 写 เป็นเสียงสาม xiě จึงไม่อ่านเป็น xiè เสียงสี่ คำนี้เขียนติดกันในพินอินหัวคำ แต่เมื่อมีคำช่วย 了 ให้แยกเป็น tīngxiě le ไม่เขียน tīngxiěle。

ลำดับขีด