聊天

ความหมายหลัก

聊天 หมายถึงพูดคุยกันอย่างเป็นกันเอง เนื้อหาอาจเป็นเรื่องชีวิตประจำวัน งานอดิเรก ข่าว หรือการถามสารทุกข์สุกดิบ โดยไม่ได้เน้นว่าต้องหาข้อสรุป คำนี้ใช้ได้ทั้งการคุยต่อหน้า โทรศัพท์ และการพิมพ์แชตออนไลน์ บรรยากาศมักสบายกว่าคำว่า谈话และ讨论

โครงสร้างที่ใช้บ่อย

เมื่อต้องการบอกว่าคุยกับใคร ใช้ 跟/和 + คน + 聊天 เช่น跟朋友聊天 ไม่พูดว่า聊天朋友 เพราะคนที่คุยด้วยไม่ใช่กรรมตรงของ聊天 ส่วนหัวข้อใช้聊 + เรื่องได้ เช่น聊工作、聊电影 หรือใช้聊到เมื่อหมายถึง “คุยไปถึงเรื่อง…” เช่น我们聊到了旅行

聊天เป็นกริยาแยกได้

聊天มีโครงสร้างกริยา-กรรม จึงแทรกส่วนบอกเวลาและจำนวนได้ เช่น聊了一会儿天、聊了两个小时 และ聊聊天 รูป聊了半天อาจหมายถึง “คุยอยู่นาน” หรือ “คุยตั้งครึ่งวัน” ตามบริบท เมื่อใช้เป็นคำขยายหน้าคำนามมักพบ聊天记录、聊天软件และ聊天内容 โดยไม่แยกสองพยางค์

ต่างจาก说话、谈话และ讨论

说话 เป็นคำกว้าง หมายถึงพูดหรือกล่าวถ้อยคำ เช่น请不要说话 “กรุณาอย่าพูด” ส่วน聊天เน้นการแลกเปลี่ยนกันแบบสบาย ๆ 谈话 อาจเป็นการสนทนาที่จริงจังหรือเป็นทางการ เช่นหัวหน้าคุยกับพนักงาน และ讨论 เน้นอภิปรายหัวข้อเพื่อวิเคราะห์หรือหาข้อสรุป หากเพื่อนคุยเล่นหลังอาหาร ใช้聊天เป็นธรรมชาติที่สุด

การคุยออนไลน์

在网上聊天、用软件聊天และ在群里聊天ล้วนใช้ได้ คำว่า聊天记录หมายถึงข้อความหรือข้อมูลการสนทนาที่ระบบเก็บไว้ ส่วน聊天群คือกลุ่มแชต ในบริบทความเป็นส่วนตัว ควรแยก聊天记录ออกจาก通话记录 ซึ่งหมายถึงประวัติการโทร ไม่ใช่เนื้อหาแชต

การออกเสียง

อ่านว่า liáotiān คำอ่านไทย “เหลียวเทียน” โดย聊เป็นเสียง 2 และ天เป็นเสียง 1 ในคำว่า聊聊天 พยางค์聊ตัวที่สองอาจออกเสียงเบาลงตามจังหวะภาษาพูด แต่รูปพินอินมาตรฐานของคำหลักยังเป็นliáotiān

ลำดับขีด