脸色

ทั้งสีผิวหน้าและสีหน้า

脸色liǎnsè ใช้ได้ทั้งลักษณะสีผิวหน้าหรือสีหน้าที่แสดงออก เช่นหน้าซีด หน้าดูสดใส หรือสีหน้าไม่พอใจ คำแปลไทยต้องอาศัยคำขยายและสถานการณ์ ถ้าตามด้วยคำว่าสีขาวซีด มักเน้นสีที่เห็นบนใบหน้า แต่ถ้าพูดว่าอีกฝ่ายทำสีหน้าไม่ดีใส่ อาจเน้นท่าทีมากกว่าสีผิวจริง นักเรียนอย่าแปลทุกครั้งเป็นสีชนิดหนึ่งโดยมองข้ามความรู้สึกและความสัมพันธ์ของคนในเรื่อง

บอกลักษณะด้วยคำขยาย

脸色苍白liǎnsè cāngbái คือหน้าซีด และ 脸色红润liǎnsè hóngrùn คือใบหน้าดูแดงเรื่อมีน้ำมีนวล ส่วน 脸色不太好liǎnsè bú tài hǎo บอกว่าหน้าหรือสีหน้าดูไม่ค่อยดี เป็นคำบรรยายสิ่งที่เห็น ไม่ได้ระบุสาเหตุโดยตัวมันเอง เมื่อใช้ในบทสนทนา นักเรียนอาจถามอย่างสุภาพว่าอีกฝ่ายเป็นอย่างไร แต่ไม่ควรเติมคำวินิจฉัยโรคลงในคำแปลหากประโยคจีนไม่ได้บอกไว้

สีหน้ากับการปฏิบัติต่อผู้อื่น

不给好脸色bù gěi hǎo liǎnsè หมายถึงไม่แสดงท่าทีดีด้วย และ 看别人的脸色kàn biérén de liǎnsè อาจหมายถึงคอยดูท่าทีผู้อื่นก่อนทำอะไร คำเหล่านี้ไม่ใช่การตรวจดูว่าสีผิวของอีกคนเป็นเฉดใด วลีมีความหมายด้านความสัมพันธ์อยู่ด้วย หากเป็นฉากคุยงานหรือขัดแย้งกัน ควรแปลให้ผู้ฟังเข้าใจท่าที ไม่แปลตามตัวอักษรจนกลายเป็นเรื่องเครื่องสำอาง

แยกใบหน้า อารมณ์ และคำอ่าน

脸liǎn คือใบหน้าโดยทั่วไป 表情biǎoqíng เน้นการแสดงออกบนใบหน้า และ 心情xīnqíng คืออารมณ์หรือความรู้สึกในใจ สิ่งที่เห็นจากสีหน้าอาจช่วยบอกท่าทีแต่ไม่เท่ากับรู้ความรู้สึกทั้งหมด หน้านี้ใช้คำอ่าน 脸色liǎnsè ตามรายการข้อสอบ โดยพยางค์หลังมีเครื่องหมายเสียงสี่ ไม่สลับเป็นเสียงเบาในช่องข้อมูล อ่าน เหลี่ยนเซ่อ เป็นเสียงสามแล้วเสียงสี่ ตัวเต็มของตัวแรกใช้รูปใบหน้าอีกแบบ

เรียนต่อจากคำนี้

นักเรียนสามารถเชื่อมคำนี้กับบทเรียนและแบบฝึกหัดใน เรียนภาษาจีน แล้วลองเปลี่ยนกรรม เวลา และสถานการณ์ในตัวอย่างให้ตรงกับเรื่องที่ต้องการพูด

ลำดับขีด