dú (v.) – อ่าน, เรียน / dòu (n.) – การหยุดเว้นวรรค (ในการอ่าน)
—
### เสียงอ่านที่ 1: dú
dú (v.) – อ่าน, เรียน
พินอิน: dú
คำอ่านไทย: ตู๋
ประเภทคำ: คำกริยา (v.)
ความหมาย:
(v.) อ่าน: การอ่านออกเสียงหรืออ่านในใจ
(v.) เรียน, เข้าเรียน: การเข้าศึกษาในสถาบันการศึกษา เช่น โรงเรียน, มหาวิทยาลัย
คำประสมที่พบบ่อย:
读书 (dúshū): อ่านหนังสือ, เรียนหนังสือ
阅读 (yuèdú): การอ่าน
朗读 (lǎngdú): อ่านออกเสียง
读大学 (dú dàxué): เรียนมหาวิทยาลัย
ประโยคตัวอย่าง (ความหมาย: อ่าน, เรียน)
我喜欢读书。
Wǒ xǐhuān dúshū.
ฉันชอบอ่านหนังสือ
请把这段话读一遍。
Qǐng bǎ zhè duàn huà dú yībiàn.
กรุณาอ่านย่อหน้านี้หนึ่งรอบ
他在哪里读大学？
Tā zài nǎlǐ dú dàxué?
เขาเรียนมหาวิทยาลัยที่ไหน
这个字怎么读？
Zhège zì zěnme dú?
อักษรตัวนี้อ่านว่าอย่างไร
A: 你在读什么书？
Nǐ zài dú shénme shū?
เธอกำลังอ่านหนังสืออะไรอยู่
B: 我在读一本关于历史的书。
Wǒ zài dú yī běn guānyú lìshǐ de shū.
ฉันกำลังอ่านหนังสือเกี่ยวกับประวัติศาสตร์อยู่เล่มหนึ่ง
—
### เสียงอ่านที่ 2: dòu
dòu (n.) – การหยุดเว้นวรรค (ในการอ่าน)
พินอิน: dòu
คำอ่านไทย: โต้ว
ประเภทคำ: คำนาม (n.)
ความหมาย:
(n.) การหยุดเว้นวรรค (ในการอ่าน): (ใช้ในภาษาจีนโบราณ) หมายถึงการหยุดพักเล็กน้อยเมื่ออ่านจบประโยคหรือวลี เป็นเสียงอ่านที่พบได้น้อยมากในปัจจุบัน
คำประสมที่พบบ่อย:
句读 (jùdòu): การแบ่งประโยคและหยุดเว้นวรรค (ในวรรณกรรมโบราณ)
ประโยคตัวอย่าง (ความหมาย: การหยุดเว้นวรรค)
古文没有标点符号，需要自己断句读。
Gǔwén méiyǒu biāodiǎn fúhào, xūyào zìjǐ duàn jùdòu.
ภาษาจีนโบราณไม่มีเครื่องหมายวรรคตอน ต้องแบ่งประโยคและเว้นวรรคด้วยตนเอง
老师在教我们如何给古诗断句读。
Lǎoshī zài jiāo wǒmen rúhé gěi gǔshī duàn jùdòu.
คุณครูกำลังสอนพวกเราว่าจะแบ่งวรรคตอนของบทกวีโบราณได้อย่างไร
句读是学习文言文的基本功。
Jùdòu shì xuéxí wényánwén de jīběngōng.
การแบ่งวรรคตอนเป็นทักษะพื้นฐานของการเรียนภาษาจีนโบราณ
