duǒ (m./n.) – ดอก (ลักษณนาม) / ใบหู
พินอิน: duǒ
คำอ่านไทย: ตั่ว
ประเภทคำ: คำลักษณนาม (m.), คำนาม (n.)
ความหมาย: (m.) ดอก, ก้อน: เป็นลักษณนามสำหรับดอกไม้และก้อนเมฆ
(n.) ใบหู: (มักใช้ในคำว่า 耳朵 – ěrduo)
ประโยคตัวอย่าง (คำลักษณนาม):
情人节那天，他送了她九十九朵玫瑰花。
Qíngrén jié nàtiān, tā sòngle tā jiǔshíjiǔ duǒ méiguīhuā.
ในวันวาเลนไทน์วันนั้น เขามอบดอกกุหลาบเก้าสิบเก้าดอกให้เธอ
天空中飘着一朵朵白云。
Tiānkōng zhōng piāozhe yī duǒ duǒ báiyún.
บนท้องฟ้ามีเมฆขาวลอยอยู่เป็นก้อนๆ
这朵花是什么品种？
Zhè duǒ huā shì shénme pǐnzhǒng?
ดอกไม้ดอกนี้คือพันธุ์อะไร
A: 你喜欢什么花？
Nǐ xǐhuān shénme huā?
เธอชอบดอกไม้อะไร
B: 我喜欢向日葵，你看花园里那朵开得最大。
Wǒ xǐhuān xiàngrìkuí, nǐ kàn huāyuán lǐ nà duǒ kāi dé zuì dà.
ฉันชอบดอกทานตะวัน เธอดูสิ ดอกนั้นในสวนดอกไม้บานใหญ่ที่สุดเลย
ประโยคตัวอย่าง (คำนาม):
他的耳朵冻得通红。
Tā de ěrduo dòng dé tōnghóng.
หูของเขาหนาวจนแดงไปหมด
小声点，我耳朵不好。
Xiǎo shēng diǎn, wǒ ěrduo bù hǎo.
พูดเสียงเบาหน่อย หูของฉันไม่ค่อยดี
« Back to Word Index